Παρασκευή, 5 Μαΐου 2017

ΠΕΡΙ ΤΑΤΟΥΑΖ ΚΑΙ ΑΛΛΩΝ ΔΙΝΩΝ...


 
Constantin Jean Marie PREVOST, (Toulouse, 1796-1865), The Tattoing of a Sailor.


Περί τατουάζ και άλλων δινών...
Τις προάλλες, μιλώντας με μια φίλη δερματολόγο, μου έλεγε πως τελευταία όλο και πιο συχνά την επισκέπτονται άνθρωποι με δερματολογικά προβλήματα που οφείλονται σε τατουάζ. Το φρικτότερο μάλιστα ήταν όταν μου εξιστόρησε για κάποιον που, ούτε λίγο ούτε πολύ, το μεγάλο έγχρωμο τατουάζ που είχε κάνει μετεξελισσόταν σε έναν «ωραιότατο» καρκίνο δέρματος. Πιστεύω και ελπίζω να μιλάμε για κάποια εξαίρεση γιατί αν αυτό αποτελεί τον κανόνα, εύκολα αντιλαμβάνεται κανείς τις συνέπειες.
Με αφορμή λοιπόν το παραπάνω γεγονός, και έχοντας υπόψιν μου την τάση που μια μόδα καθιερώνει για ένα -πάντα ορισμένο- χρονικό διάστημα, είπα να κάνω ένα μικρό αφιέρωμα στο τατουάζ. Αφιέρωμα με την έννοια της φιλοσοφικής και κοινωνικής προσέγγισης του φαινομένου και όχι βέβαια με ιατρικούς όρους, πολύ δε περισσότερο με ιστορικούς, μια και κάτι τέτοιο εύκολα μπορεί κανείς να ανιχνεύσει σε τούτο το μέσο.
Στο Λεξικό Δημητράκου διαβάζουμε πως, η λέξη τατουάζ είναι άκλιτη και σημαίνει: τὴ δι' ὀξέους ὀργάνου ἐγχάραξις ἐπὶ τοῦ σώματος διαφόρων παραστάσεων. Η λέξη είναι δάνειο από το γαλλικό tatouage που με τη σειρά του είναι δάνειο από την αγγλική λέξη tatau που με τη σειρά της και αυτή είναι δάνειο από την πολυνησίακή Tatau ή την ταϊτινή Tatu. Τατουάζ αποκαλούμε καταχρηστικά και το σχέδιο ή τη ζωγραφιά η οποία με τη μέθοδο του τατουάζ αποτυπώνεται ανεξίτηλα στο δέρμα. Ουσιαστικά με τη μέθοδο του τατουάζ, το δέρμα αλλάζει χρώμα, αφού πάνω σε αυτό χαράσσονται ανεξίτηλα διάφορα σχέδια και παραστάσεις.
Το ελληνικότερον, αν θέλετε, θα ήταν να αποκαλούμε το τατουάζ, δερματοστιξία. Αλλά μην περιμένει κανείς από έναν λαό που ο ουρανίσκος του έχει απορροφήσει τόσο αγγλικό και γαλλικό και έχει υποτιμήσει και ακρωτηριάσει τη γλώσσα του σε τέτοιο βαθμό, κινήσεις για την επανόρθωσή της. Τέτοιες κινήσεις είναι από αδιάφορες μέχρι που επικρίνονται σαν εθνικιστικές. Και δεν μιλάω βέβαια για το πώς θα αποκαλούμε το τατουάζ. Μια χαρά είναι η λέξη. Αλλού εντοπίζεται το πρόβλημα της γλώσσας μας. Αλλά όλ' αυτά δεν είναι του παρόντος.
Αρχικά, το τατουάζ έγινε γνωστό στη Δύση ως «το τσίμπιμα με βελόνα» που δημιουργεί ανεξίτηλα σχέδια πάνω στο δέρμα. Επιπλέον, αρχικά περιγραφόταν σαν σημάδεμα, ζωγραφική, ή χρώση. Το τατουάζ ήρθε την Ευρώπη -αυτό είναι το πιθανότερο- από τους ναυτικούς οι οποίοι λάνσαραν την ιδέα και βέβαια τη λέξη τατουάζ. Κι αυτό γιατί οι ναυτικοί ήταν οι πρώτοι στον σύγχρονο κόσμο που επιδίδονταν και αρέσκονταν στο να στιγματίζουν το σώμα τους κάνοντας τατουάζ στις ατέλειωτες ώρες των ταξιδιών αλλά κυρίως στα λιμάνια που έπιαναν. Ας θυμηθούμε τους στίχους του αξέχαστου Νίκου Καββαδία:
Κούλικο στὸ στῆθος σου τατού,
ποὺ ὅσο κι ἅν τὸ καῖς δὲ λέει νὰ σβήσει.
Εἶπαν πὼς τὴν εἶχες ἀγαπήσει
σὲ μιὰ κρίση μαύρου πυρετοῦ
Ως Κούλης εδώ βέβαια νοείτε ο Κινέζος, και μην παρασύρεστε από το Λεξικό Μπαμπινιώτη που λέει πως κούλης είναι ο αχθοφόρος -κυρίως στην ΝΑ Ασία. Πολλά τα αμαρτήματα του λεξικού του κυρίου Μπαμπινιώτη. Άρα κούλικο είναι εδώ το τατουάζ που χαράχτηκε από Κινέζο πάνω στο στήθος του ποιητικού ήρωα. Αλλά και σε στίχο του ποιήματος «Cambay's water» ο Καββαδίας γράφει: «οἱ κούληδες τρῶνε σκυφτοὶ ρύζι μὲ κάρι», εννοώντας πάντα τους Κινέζους.
Τατουάζ όμως χρησιμοποιούσαν και οι ναζί για να μαρκάρουν τους κρατούμενος στο κολαστήριο του Άουσβιτς. Τατουάζ χρησιμοποιούσαν μέχρι πρόσφατα -δεν γνωρίζω τι γίνεται σήμερα- για να μαρκαριστούν οι κρατούμενοι και γενικότερα οι βαρυποινίτες. Εδώ τώρα θα έπρεπε να αναφερθώ σε φυλές και πολιτισμούς και στα τατουάζ που έκαναν στα σώματά τους. Αλλά εδώ μιλάμε για πανάρχαιη εθιμοτυπία, για ιεροτελεστία, για κίνηση και πράξη απόλυτα εναρμονισμένη με τη ζωή, τα πιστεύω, τα έθιμα, τις τελετές και τις δοξασίες των φυλών αυτών. Οπότε σε καμιά περίπτωση τα τατουάζ των διαφόρων φυλών που βρίσκουμε στους ανά τους αιώνες πολιτισμούς, δεν μπορούν να συγκριθούν με τη σημερινή μανία, των νέων κυρίως ατόμων, να μαρκάρουν το κορμί τους με διάφορες παραστάσεις.
Αλλά γιατί να θέλει κανείς να χαράξει πάνω στο δέρμα του μια ζωγραφιά; Από μόνη της η ωραιότητα του σώματος δεν αρκεί; Και εδώ αγαπητοί μου -είτε το θέλουμε είτε όχι- επισέρχεται η αρχαία Ελλάδα. Φυσικά ο αρχαίος Έλληνας δεν έκανε τατουάζ, αν και πολύ καλά το γνώριζε. Αντίθετα με τατουάζ μάρκαρε τους αιχμαλώτους, τους εγκληματίες και τους λιποτάκτες· τατουάζ επίσης υπήρχε πιθανότητα να φέρουν και οι δούλοι. Το τατουάζ για τον αρχαίο Έλληνα δεν ήταν παρά ένα βάρβαρο έθιμο, ένας στιγματισμός, και η αθηναϊκή κοινωνία το αντιμετώπιζε με αρκετή υποτίμηση.
Ο Ηρόδοτος αναφέρει ότι ο Πέρσης βασιλιάς Ξέρξης όταν εξεστράτευσε κατά της Ελλάδας, προκειμένου να περάσει τον Ελλήσποντο, κατασκεύασε γέφυρα, η οποία όμως καταποντίστηκε από θαλασσοταραχή· διέταξε λοιπόν τους στρατιώτες του να αιχμαλωτίσουν εκείνο το... ανυπάκουο κύμα, να το αλυσοδέσουν, να το μαστιγώσουν 300 φορές, και τέλος, γράφει, ότι: «Άκουσα ακόμη, ότι ο Ξέρξης διέταξε εκείνους που έκαναν τατουάζ στη βασιλική αυλή να κάνουν τατουάζ στο νερό!». Το τατουάζ δηλαδή εδώ ενέχει την έννοια της τιμωρίας.
Ο Ηρόδοτος πάλι, μας παραδίδει το παρακάτω γεγονός: Όταν ο τύραννος της Μιλήτου Ιστιαίος αιχμαλωτίστηκε από τον Πέρση βασιλιά Δαρείο, προσπάθησε να παρακινήσει τον γαμπρό του Αρισταγόρα προκειμένου να επαναστατήσει και να τον ελευθερώσει · τόσο αυτόν όσο και τη χώρα. Με κάθε επιφύλαξη λοιπόν, ξύρισε το κεφάλι ενός έμπιστου δούλου του και χάραξε ένα μήνυμα στο δέρμα του κρανίο του με βελόνα και μελάνι, που έλεγε: «Ο Ιστιαίος για τον Αρισταγόρα: παρακινεί την Ιωνία να επαναστατήσει!» τα μαλλιά μεγαλώνοντας έκρυψαν το μήνυμα έτσι κανένας δεν κατάλαβε τι κουβαλούσε ο δούλος. Όταν έφτασε στον προορισμό του ο δούλος ξύρισε το κεφάλι του έτσι ο Αρισταγόρας διάβασε το μήνυμα-τατουάζ και επαναστάτησε. Αλλά εδώ αρχίζει η ιστορία και αξίζει τον κόπο να αναφέρουμε σ αδρές γραμμές πως ο Αρισταγόρας ζήτησε ενισχύσεις από την Ελλάδα τις οποίες δεν έλαβε, πλην της Ερέτριας που του έστειλε πλοία και οπλίτες. Η επανάσταση όμως καταπνίγηκε και η συνέχεια ήταν η πρώτη περσική εκστρατεία εναντίον της Ελλάδας που κατέληξε στην συντριβή των Περσών στο Μαραθώνα από τους Πλαταιείς και τους Αθηναίους. Η Ερέτρια όμως δεν γλύτωσε, αφού οι Πέρσες την κατέστρεψαν παίρνοντας μαζί τους για σκλάβους όλα τα γυναικόπαιδα, αφού σφαγίασαν τον αντρικό πληθυσμό.
Επιπλέον, ο Πλούταρχος, μας αναφέρει πως μετά την καταστροφική ήττα των Αθηναίων και των συμμάχων τους στις Συρακούσες -στην περιβόητη Σικελική Εκστρατεία που ξεκίνησε το 415 π.Χ και ολοκληρώθηκε το καλοκαίρι του 413 π.Χ.- οι 7.000 άντρες που πιάστηκαν αιχμάλωτοι στιγματίστηκαν με υποχρεωτικό τατουάζ στο μέτωπο -συγκεκριμένα ένα άλογο που ήταν το σύμβολο των Συρακουσών. Εν συνεχεία πουλήθηκαν σκλάβοι στα ορυχεία όπου και τελείωσαν τόσο άδοξα την ζωή τους. Να αναφέρω ακόμα ότι και στην αρχαία Κίνα με τατουάζ σημάδευαν τους κατάδικους.
Επίσης, στην αρχαία Ελλάδα δεν έχουμε αναφορές για βάψιμο του σώματος ή του προσώπου σε διάφορες τελετές και μυσταγωγίες, μια και αυτό που αναφέρετε ρητά είναι η μεταμφίεση με μάσκα, δέρματα ζώων και κλαδιών δέντρων. Για τον αρχαίο Έλληνα το κορμί, το σώμα, ήταν η επίγεια κατοικία της ψυχής. Και δεν νοείτε κατοικία ψυχής που να είναι μαρκαρισμένη, άρα στιγματισμένη -εξού και ότι το έκαναν σε κατάδικους και εγκληματίες- αλλά πάνω από όλα άσχημη, μια και η ψυχή είναι όμορφη και ως όμορφη επιθυμεί μια αντιστοίχου ομορφιάς κατοικία. Φαντάζεστε ένα αρχαίο άγαλμα με τατουάζ; Τι νόημα θα είχε τότε να απεικονιστεί το κάλος του, αν αυτό επικεντρωνόταν σε μια ζωγραφική παράσταση εντυπωμένη πάνω στο σώμα;
Σύμφωνα με το νεοπλατωνικό φιλόσοφο Πλωτίνο, αυτό που μας εμποδίζει να συνειδητοποιήσουμε την πνευματική μας ζωή, δεν είναι η ζωή μας μέσα στο σώμα -γεγονός καθαυτό ασυνείδητο- αλλά η έγνοια που έχουμε για το σώμα. Αυτό ακριβώς είναι η πραγματική πτώση τής ψυχής. Μας απορροφούν οι μάταιες ασχολίες και οι υπερβολικές βιοτικές έρευνες. Αναλογιστείτε μόνο τον χρόνο που καταναλώνει ο σημερινός άνθρωπος για τον καλλωπισμό του σώματος· σε αυτό βέβαια δεν εντάσσω την φροντίδα υγιεινής.
Αλλά από την άλλη, το σώμα μας είναι το μόνο -ίσως- κομμάτι που ορίζουμε απόλυτα. Είναι η μόνη έκταση την οποία κατέχουμε και στην οποία μπορούμε να επέμβουμε, κάνοντας το οτιδήποτε. Ουσιαστικά όλο αυτό είναι μια αναγνώριση αδυναμίας αλλά και ανημπόριας για κάτι περισσότερο. Είναι ένας αποκλεισμός από γεγονότα, πράγματα, καταστάσεις. Οι νέοι μάλιστα βιώνουν όλον αυτόν τον αποκλεισμό ακόμα πιο έντονα, μια και το σφρίγος των νέων για ζωή παραμένει αέναα παλλόμενο, αδιάλειπτο και ακραιφνές.
Περιηγούμενος σε τούτο το μέσο, διάβασα κι εγώ για εκθέσεις σε διάφορες γκαλερί «τέχνης», που παρουσιάζουν λέει σχέδια τατουάζ, αντικατοπτρίζοντας τη περιρρέουσα τάση. Πάνω σε αυτό δεν έχω να προσθέσω ούτε να πω κάτι, πέραν αυτού που ο Όσκαρ Ουάιλντ υπέροχα είχε πει, μιλώντας για τη μόδα: «Η μόδα είναι μια μορφή ασχήμιας τόσο ανυπόφορη που πρέπει να την αλλάζουμε κάθε έξι μήνες». Άντε σου λέω εγώ τώρα... δέκα μήνες. Κατανοώ βέβαια πως και αυτές οι γκαλερί πρέπει να επιβιώσουν, όπως και οι σχεδιαστές -για να μην πω μαρκαριστές- τατουάζ!! Για να το πω με τα λόγια που θα το έλεγε ο λαός μας. Όλα για το χρήμα γίνονται. Για τέχνη βέβαια τατουάζ ούτε κουβέντα, αφού όλα αυτά αντλούνται -για να μην πω κλέβονται απροκάλυπτα- από την τέχνη της ζωγραφικής. Εξάλλου η Τέχνη -με ταυ κεφαλαίο- έτσι όπως ορίστηκε και καθορίστηκε από τους μεγάλους Δημιουργούς, αδειάζει -για να μην πω ξερνάει- από μόνη της τα αστόχαστα και επιφανειακά πράγματα.
Το τατουάζ είτε το θέλουμε είτε όχι έχει εισέλθει στην κοινωνία απενοχοποιημένο τώρα πια και αποτελεί κομμάτι του lifestyle. Για πολλούς αποτελεί τρόπο έκφρασης αλλά και επίδειξη διαφορετικότητας, αν και με την αλματώδη άνοδό του και την προτίμησή του από όλο και μεγαλύτερο αριθμό νέων, μάλλον το αντίθετο σε λίγο θα αποτελεί επίδειξη διαφορετικότητας.
Θα κλείσω τούτη τη μικρή αναφορά μου με τα λόγια μιας φίλης που μου είπε τις προάλλες: Διαβλέπω πως πολύ σύντομα θα αυξηθούν τα ιατρεία και τα κέντρα που αφαιρούν τατουάζ!
Είδωμεν...



© κειμένου: gayekfansi.blogspot.gr, με την επιφύλαξη κάθε δικαιώματος.


Σάββατο, 15 Απριλίου 2017

Εὐχὲς γιὰ μιὰ ἐλπιδοφόρα ἄνοιξη...







Τί θὰ φέρει στὰ έλπιδοφόρα φτερά της ἡ ἄνοιξη. Τί θά 'χουν τὰ ἀεράκια της γιὰ νὰ ξαναζωντανέψουν νεκρὲς ἀγάπες. Τί θά 'χουν τὰ μαβιά της ἀπογεύματα ὥστε νὰ κάνουν τὰ μάτια φῶς τῆς καρδιᾶς...; Ἐγὼ ἦμουν τὸν χειμῶνα μελαγχολία καὶ ἀγνότητα... καὶ τὴν ἄνοιξη εἶμαι ὅλος φωτιὰ καὶ παθιασμένες άναμνήσεις..
Ἀνοιξιάτικο ἀπόγευμα. Μυρωδιὰ άπὸ κορμιὰ καὶ ἰδρώτες καὶ τριαντάφυλλα.





Φεδερίκο Γκαρθία Λόρκα, μετ. Ἀγαθὴ Δημητρούκα, ἀπὸ τὸν τὸμο: Χίλιες ἐρωτικὲς στιγμὲς στὸ ἔργο τοῦ Φεδερίκο Γκαρθία Λόρκα, ἐκδόσεις Πατάκη, Ἀθήνα 2016.


Τετάρτη, 22 Μαρτίου 2017

ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΣΜΟΣ ΚΑΙ ΟΜΟΦΥΛΟΦΙΛΙΑ






Χριστιανισμός και ομοφυλοφιλία, ένα πρώτο βλέμμα


Σε ποιον να πουληθώ;
πιο κτήνος να λατρέψω;
ποια ιερή εικόνα χτυπιέται;
ποιες καρδιές να τσακίσω;
Αρθούρος Ρεμπώ

Το να προσπαθήσει κανείς να μιλήσει, στο ομολογουμένως σύντομο μέγεθος ενός άρθρου, μιας ανάρτησης, ενός κειμένου τέλος πάντων για ένα ιδιαίτερο και δύσκολο -και πάλι ομολογουμένως- θέμα, όπως είναι το παρόν, είναι σαν να θέλει να πραγματοποιήσει έναν άθλο -πέρα του ότι κινδυνεύει να το αδικήσει. Αλλά από μόνο του το θέμα αποτελεί πρόκληση, και αν οι άθλοι ήταν για τον Ηρακλή, εν απουσία Ευρυσθέα -ή κάπως έτσι τέλος πάντων- είπα να καταπιαστώ στα όρια που μου επιτρέπει ο χρόνος μου και οι δυνάμεις μου, μια και ο Ηρακλής -ομολογουμένως- ήταν ένας και μοναδικός.
Καλό θα ήταν πριν αρχίσουμε, να ξεκαθαρίσω ένα δυο πραγματάκια για να καταλάβει ο αναγνώστης και, αν θέλει, συνεχίσει την ανάγνωση. Αρχικά θα ήθελα να δηλώσω πως σκοπός μου δεν είναι να προσβάλω κανέναν, πολύ περισσότερο τους γκέι που θρησκεύονται και που επιθυμούν -παρά τις αντιξοότητες- να παραμείνουν πιστοί στην όποια θρησκευτική  επιλογή τους. Κύριος στόχος μου εδώ είναι να θέσω ερωτήματα με μια λογική σειρά και όχι να προτείνω λύσεις, αφού ένα καλό κείμενο που σέβεται το θέμα του, τελειώνει με ερωτηματικό και όχι με τελεία. Πιθανόν σε πολλά ο αναγνώστης να διαφωνήσει, αλλά αν έστω και για μια στιγμή αναλογιστεί πως τα πράγματα δεν είναι και τόσο ξεκάθαρα, όπως ως τώρα πίστευε, τότε ο στόχος επιτεύχθηκε. Για τους αμετανόητα πιστούς δεν έχω να πω κάτι, μια και όπου εισέρχεται ο παράγοντας πίστη, δηλαδή το, «εγώ σε αυτό πιστεύω», η λογική πάει περίπατο και η κουβέντα οφείλει να σταματά ακριβώς εκεί, πριν καλά-καλά αρχινήσει!
Ο χριστιανισμός, και όταν λέμε χριστιανισμός εδώ, δεν τον ξεχωρίζουμε, αλλά εννοούμε όλα τα δόγματα, και όλες τις αιρέσεις, έτσι όπως αυτά διαμορφώθηκαν ανά τους αιώνες, αφού με μικροδιαφορές και αποκλείσεις όλα τους πιστεύουν στην ύπαρξη του Χριστού. Μην λησμονείτε ότι τα πάντα είναι πολιτική, ακόμα και στις θρησκείες -για να μην πω, κυρίως σε αυτές.
Ο χριστιανισμός λοιπόν ξεκίνησε σαν αίρεση του Ιουδαϊσμού, μια και η συντριπτική πλειοψηφία των Εβραίων ποτέ δεν δέχτηκε τον Χριστό σαν Μεσσία τους και ακόμα και τώρα που γράφω τούτες τις αράδες, τον περιμένουν! Υπάρχουν βέβαια και οι εξαιρέσεις, που όμως επιβεβαιώνουν τον κανόνα. Ο χριστιανισμός όμως θέριεψε και απλώθηκε, και κατά πως φαίνεται οι Εβραίοι την πάτησαν, μια και δεν του έδωσαν την πρέπουσα σημασία όταν ήταν ακόμα στα σπάργανα, αφού δεν περίμεναν την όλη εξέλιξη· γεγονός που δικαιολογεί την απραξία τους. Γι' αυτούς, ο Χριστός ήταν ένας ακόμα «προφήτης», μια και από τέτοιους η εποχή εκείνη έβριθε κυριολεκτικά. Έτσι αρχικά τον αγνόησαν. Ο χριστιανισμός όμως δεν παύει να είναι γέννημα θρέμμα των Εβραίων, έστω και μιας μικρής -αρχικά- μειοψηφίας.
Η νέα θρησκεία όμως, αφού θέριεψε και πήρε τα ινία τής εξουσίας στα χέρια της -κάτι που από την πρώτη στιγμή ποθούσε διακαώς- μετατράπηκε σε πραγματικό δυνάστη για όλους εκείνους που δεν την ακολουθούσαν και που τέλος πάντως ήθελαν να παραμείνουν πιστοί στους θεούς που χρόνια λάτρευαν -τόσο αυτοί όσο και οι πρόγονοί τους. Ο χριστιανισμός όμως από θέση ισχύος τώρα πια δεν έμεινε με σταυρωμένα τα χέρια -σαν τον Θεό του- αλλά με μια σειρά από μέτρα, και βέβαια χρησιμοποιώντας ανενδοίαστα βία, επιδόθηκε σε μια πολιτική πολέμου, άκρως αιματηρή, και τελικά επικράτησε, εξαλείφοντας θρησκείες και πολιτισμούς αιώνων. Η αρχαία Ελλάδα βέβαια θα επανέλθει, όσο κι αν ο χριστιανισμός έκανε τα πάντα για να εξαλείψει τη σκέψη της, την τέχνη της, τη φιλοσοφία της και τις επιστήμες της, για να πάρει τελικά τη ρεβάνς, πολλά χρόνια όμως μετά!
Ο χριστιανισμός σα θρησκεία είναι απόλυτο δημιούργημα του Αποστόλου Παύλου. Ο Παύλος πήρε βέβαια το χαρακτηρισμό του Αποστόλου, αν και ποτέ δεν είδε και δεν μίλησε με το Χριστό, όσο Αυτός ήταν στη γη. Ποτέ δεν τον ακολούθησε στην επίγεια πορεία Του και βέβαια δεν τον είδε να μαρτυράει. Όλα οφείλονται σε ένα όραμα που -όπως ισχυρίζεται- είδε και από τότε έγινε ο πιστότερος Απόστολός Του. Αλλά αυτά όμως είναι για τα βιβλία των θρησκευτικών και δεν αποτελούν ιστορικό γεγονός. Η ιστορία διδάσκει πως τούτος ο Απόστολος πηγαινοερχόταν και μπαινόβγαινε στη Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία σαν στο σπίτι του, κηρύσσοντας για τη νέα θρησκεία σε μια εποχή πολύ δύσκολη στις μετακινήσεις, χωρίς να έχει κανέναν -μα απολύτως κανέναν- έλεγχο. Αλλά αυτά είναι θέματα για έρευνα και για πολύ ενδιαφέροντα βιβλία.
Για να προσεγγίσουμε σιγά-σιγά το θέμα, ξεκινώ λέγοντας πως, στα επίσημα κείμενα των Ευαγγελίων -γιατί μην ξεχνάμε πως υπάρχουν και τα ανεπίσημα τα ονομαζόμενα «κρυφά» που γράφτηκαν την ίδια περίοδο με τα «κανονικά», απλά οι πρώτες Σύνοδοι δεν τα αναγνώρισαν αλλά επέλεξαν, για ευνόητους λόγους, μόνο τα γνωστά τέσσερα. Στα επίσημα Ευαγγέλια λοιπόν που πιστεύετε πως γράφτηκαν από τους τέσσερις μαθητές του Χριστού -Λουκά, Ματθαίο, Μάρκο και Ιωάννη- δεν υπάρχει λέξη του Χριστού -των Ευαγγελιστών καλύτερα- που να αναφέρεται στην ομοφυλοφιλία. Δεν ξέρω πώς τους ξέφυγε το θέμα, αλλά τους ξέφυγε. Θες δεν τους ενδιέφερε άμεσα, θες το θεώρησαν ελάσσων σημασίας, θες δεν είχαν λόγο να γράψουν, θες δεν ήθελαν, θες δεν είχαν κάποιο χειροπιαστό γεγονός του Χριστού και βέβαια ούτε λόγος για να αναφέρουν κάποιο φανταστικό περιστατικό, πάντως δεν έγραψαν. Οι δημιουργοί όμως του χριστιανισμού, και συγκεκριμένα ο Παύλος, δεν θα μπορούσε να αφήσει το θέμα μετέωρο. Τι είναι αυτό, να μην αναφέρουν λέξη για την ομοφυλοφιλία τα τέσσερα Ευαγγέλια; Είναι δυνατόν; Πώς θα χτιστεί θρησκεία αν δεν ελέγχουμε τα πάντα, και κυρίως τις παρεκκλίσεις;
Μην λησμονείτε το τι πέρασε ο Έρωτας από το χριστιανισμό. Λοιδορήθηκε, εκδιώχθηκε, θεωρήθηκε μίασμα, αμαρτία, ασθένεια και όλα αυτά για να μπάσουν τον άνθρωπο σε μια γραμμή και σε έναν τρόπο σκέψης που ουσιαστικά δεν είναι σκέψη, αλλά σκότος. Απόλυτο μάλιστα. Να τον αποκόψουν από την ίδια του τη φύση, γιατί η φύση του ανθρώπου είναι ερωτική. Τι στο καλό, δεν ήξεραν οι Αρχαίοι Έλληνες που τον είχαν θεό; Γιατί του αφιέρωσαν τόσα κείμενα, τόσα ποιήματα, τόσα έργα τέχνης, έφτιαξαν τόσους μύθους γι' αυτόν; Ουσιαστικά όμως ο χριστιανισμός κατακρημνίζοντας τον έρωτα από το βάθρο του, επιθυμούσε να έχει έτσι τον πλήρη έλεγχο του ανθρώπου, περιορίζοντας, αν όχι εξαλείφοντας, τις παρεκτροπές. Έκανε μάλιστα αγωνιώδη προσπάθεια να αντικαταστήσει τον έρωτα με την αγάπη. Και αυτό γιατί ήταν πιο προσιτή λέξη για τον χριστιανισμό, μια και ο Χριστός είχε μιλήσει για αγάπη. Η αγάπη όμως είναι ένα γενικότερο συναίσθημα που σε καμιά περίπτωση δεν ανταποκρίνεται στο ερωτικό αίσθημα που εγώ νοιώθω για το άλλο ή το ίδιο με εμένα φύλο. Επιπλέον, αγάπη νοιώθω και για έναν δημιουργό τέχνης και το δημιούργημά του, για ένα σπίτι, για τη χώρα μου, για ένα ρούχο, για ένα φαγητό, για μια εποχή του έτους, για ένα άθλημα, για τους γονείς μου, τα αδέλφια μου, τους φίλους μου κλπ.
Οπότε η αγάπη σε καμιά περίπτωση δεν ανταποκρίνεται και δεν μπορεί να ταυτιστεί με τον έρωτα. Σκεφτείτε μόνο πως ήταν τέτοια η παράφραση που επιχείρησε ο χριστιανισμός, που και τα ερωτικά δημοτικά μας τραγούδια σε όλες τις πρώτες συλλογές τα βάφτιζαν «της αγάπης» και όχι ερωτικά τραγούδια -ή του έρωτα- μια και είναι σαφέστατο πως εκφράζουν τον ερωτικό πόθο του Έλληνα και της Ελληνίδας. Μόλις τα τελευταία χρόνια, στις νεώτερες εκδοθείσες συλλογές τα τραγούδια αυτά πήραν τον σωστό χαρακτηρισμό τους. Ακόμα και ο Πολίτης, ως τραγούδια της αγάπης τα αναφέρει. Αλλά δεν θα περίμενε κανείς κάτι διαφορετικό από κάποιον που θέλει να κατέχει μια πανεπιστημιακή έδρα· είναι ευκόλως εννοούμενο πως θα έπρεπε να «χαϊδεύει» το σύστημα. Περισσότερα για τη χριστιανική αγάπη και τον Έρωτα των αρχαίων Ελλήνων, παραπέμπω στην αξεπέραστη εισαγωγή του Ιωάννη Συκουτρή στο Περί έρωτος συμπόσιον του Πλάτωνα.
Μέχρι εδώ λοιπόν έχουμε δει πως, αν και τα Ευαγγέλια δεν κάνουν καμιά αναφορά -θετική ή αρνητική- στην ομοφυλοφιλία, έρχεται ο Απόστολος Παύλος να τα «συμπληρώσει» και να μιλήσει αυτός για ό,τι Εκείνα «παρέλειψαν». Και αναρωτιέται κανείς, γιατί; Τα όσα είχε πει ο Χριστός, κοτζάμ Θεός δεν του αρκούσαν; Μάλλον όχι, γιατί ο Παύλος ήθελε και είχε στο νου του μια παγκόσμια θρησκεία, εν αντιθέσει με τον Απόστολο Πέτρο που πίστευε πως ο χριστιανισμός απευθύνεται αποκλειστικά στους Εβραίους και «πιάστηκε» με τον Παύλο, αφού διαφώνησε εντονότατα πάνω σε αυτό, και αποσύρθηκε. Και μιλάμε για τον Απόστολο Πέτρο που είχε ακολουθήσει τον Χριστό από κοντά στην επίγεια πορεία Του, τον είχε δει να μαρτυράει αναίτια, που τον αρνήθηκε και που μετανιωμένος έκλαψε πικρά γι' αυτό. Ο Απόστολος Παύλος αν και απών σε όλα αυτά, πήρε το πάνω χέρι από τον Πέτρο για να δημιουργήσει μια θρησκεία έτσι όπως την οραματιζόταν αυτός, παραγκωνίζοντάς τον.
Έτσι ο Παύλος, ορμώμενος από ένα δικό του όραμα για μια παγκόσμια θρησκεία, άρχισε να κόβει και να ράβει στα μέτρα του τη θρησκεία αυτή. Στην Α' προς Κορινθίους επιστολή του γράφει μεταξύ άλλων:
«Μην πλανάσθε! Ούτε οι πόρνοι, ούτε οι ειδωλολάτρες, ούτε οι μοιχοί, ούτοι εκθηλυμένοι, ούτε οι αρσενοκοίτες, ούτε οι πλεονέκτες, ούτε οι κλέφτες, ούτε οι μέθυσοι, ούτε οι υβριστές, ούτε οι άρπαγες δεν πρόκειται να κληρονομήσουν τη βασιλεία του Θεού. Και τέτοιοι ήσασταν κάποιοι από σας». (Α΄ Κορ. Στ΄ 9-11).
Βέβαια η περικοπή αυτή είναι απόλυτη και κάτι τέτοιο δεν θα ήταν αρεστό στον άνθρωπο της εποχής εκείνης. Πολύ περισσότερο σε έναν Κορίνθιο που είχε γαλουχηθεί με θεούς πιο ελαστικούς που δεν του μιλούσαν για απαγορεύσεις, αφού στην Αρχαία Ελλάδα δεν υπήρχε θεία εντολή για καθορισμό της σεξουαλικής ζωής. Έτσι αποφασίζει να λαϊκίσει λίγο και προσθέτει πως, όλα τούτα τα αποβράσματα θα εισέλθουν στην Βασιλεία των ουρανών, μεταποιούμενοι. Όταν δηλαδή έρθουν στα «μέτρα» και τα «σταθμά» του Παύλου, μετανοούντες ειλικρινώς, κι όχι εμμένοντες αμετανοήτως στην αμαρτία. (Α΄Κορ. ς΄9).
Και βέβαια τους καθησυχάζει: «Αλλά πλυθήκατε, αλλά αγιασθήκατε, αλλά δικαιωθήκατε με την επίκληση του ονόματος του Κυρίου Ιησού Χριστού και με τη χάρη του Αγίου Πνεύματος». (Α΄ Κορ. Στ΄ 9-11).
Και το παραλήρημα του Αποστόλου Παύλου θα συνεχιστεί στην Προς Ρωμαίους Α' επιστολή (η υπογράμμιση δική μου):
«Γι' αυτό, ο Θεός τούς παρέδωσε σε πάθη ατιμίας· επειδή, και οι γυναίκες τους αντικατέστησαν τη φυσική χρήση με την αφύσικη· παρόμοια δε και οι άνδρες, αφήνοντας τη φυσική χρήση τής γυναίκας, άναψαν μέσα τους από την επιθυμία τους ο ένας προς τον άλλον, κάνοντας την ασχημοσύνη, αρσενικοί σε αρσενικούς, και απολαμβάνοντας στον εαυτό τους την πρέπουσα αντιμισθία τής πλάνης τους.
Και καθώς αποδοκίμασαν το να έχουν επίγνωση του Θεού, ο Θεός τούς παρέδωσε σε αδόκιμον νου, ώστε να κάνουν εκείνα που δεν πρέπει· επειδή, είναι γεμάτοι από κάθε αδικία, πορνεία, πονηρία, πλεονεξία, κακία· είναι γεμάτοι από φθόνο, φόνο, φιλονικία, δόλο, κακοήθεια· ψιθυριστές, κατάλαλοι, με μίσος για τον Θεό, υβριστές, υπερήφανοι, αλαζόνες, εφευρετές κακών, απειθείς στους γονείς, χωρίς σύνεση, παραβάτες συμφωνιών, άσπλαχνοι, ασυμφιλίωτοι, ανελεήμονες». (Ρωμαίους 1: 25-31)
Ουσιαστικά, ο Χριστιανισμός, αυτό που προσπαθούσε να κάνει ήταν να βάλει τον κόσμο σε «τάξη». Βέβαια κανένας δεν του το ζήτησε, αλλά ορμώμενος από δική του διάθεση το επιχείρησε· αν και ο κόσμος καμιά ανάγκη δεν το είχε. Αντίθετα είχε να επιδείξει, ως τότε, έναν υπέροχο τρόπο ζωής και βέβαια σπουδαία έργα και επιστήμες που πολλές φορές υπερέβαιναν τον ίδιο τον άνθρωπο, για να μιλήσω μόνο για την Αρχαία Ελλάδα και να μην πιάσω πολιτισμούς άλλων λαών. Τώρα μπαίνω στον πειρασμό -υποθέτω όχι τον τελευταίο- να ανοίξω μια μικρή παρένθεση και να πω πως, η αποτυχία του χριστιανισμού είναι και πλήρης και παταγώδης. Δεν γνωρίζω κανέναν οπαδό της θρησκείας αυτής που να έχει ενστερνιστεί πραγματικά το «αγαπάτε αλλήλους»! Αντίθετα όλοι κινούνται από προσωπικά μικροσυμφέροντα και επιδιώξεις -οικονομικές και όχι μόνο.
Στα πλαίσια λοιπόν αυτά, κάθε ενέργεια που παραβιάζει την αποστολή του σεξ -που για τον χριστιανισμό η αποστολή αυτή είναι ξεκάθαρα και αποκλειστικά η αναπαραγωγή και σε καμιά περίπτωση η απόλαυση- εκδιώχθηκε, κυνηγήθηκε ανελέητα, στηλιτεύτηκε, καυτηριάστηκε, ονομάστηκε μέγα αμάρτημα, φοβερίστηκε με φρικτές μεταθανάτιες τιμωρίες. Είτε βέβαια μιλάμε για πρωκτικό είτε για στοματικό σεξ, είτε για αυνανισμό, είτε για σεξ σε κάποια πτυχή του σώματος, είτε για κολπικό σεξ με χρήση αντισυλληπτικών μέσων. Μάλιστα -και εδώ θα με συγχωρέσετε αλλά δεν γνωρίζω πολλά περί αγίων, αφού οι βίοι τους μου είναι άγνωστοι αλλά και αδιάφοροι- ο άγιος Νικόδημος ο Αγιορείτης σε κάποιο έργο του που φέρει τον τίτλο Εξομολογητάριον φτάνει στο σημείο να πει πως, το πρωκτικό και στοματικό σεξ μεταξύ ετερόφυλων ζευγαριών είναι μεγαλύτερη αμαρτία, παρά όταν ενεργείται από ομόφυλους. Υποθέτω πως ο άγιος Νικόδημος είχε ανακαλύψει την ζυγαριά της αμαρτίας, και ισοσταθμίζοντας τα πράγματα είδε πως η ακίδα γέρνει προς τα ετερόφυλα ζευγάρια που κάνουν πρωκτικό ή στοματικό σεξ, άρα όλοι εσείς οι θρησκευόμενοι ομοφυλόφιλοι μην χάνεται τις ελπίδες σας για εγκατάσταση στον Παράδεισο.... 
Προφανώς όμως -λέω εγώ τώρα- ο άγιος Νικόδημος θέλει να τονίσει το γεγονός ότι εκεί -στα ετερόφυλα ζευγάρια- υπάρχει η κολπική οδός που επιδεικτικά αγνοείται. Αλλά εδώ πρέπει να μιλήσει κανείς για την πιο πολιτισμένη διάσταση του σεξ, για την κτηνώδη πλευρά του, και αυτό είναι μεγάλη κουβέντα που ξεπερνάει τα στενά μας πλαίσια. Να πω μόνο πως, όποιος δεν έχει υποτάξει το κορμί του σε ανομολόγητες τρελές, δεν έχει ερωτευτεί και δεν έχει χαρεί τον έρωτα πραγματικά. Και για να το πω με τα λόγια του Ζαν Λυκ Γκοντάρ, «ο έρωτας ή είναι τρελός ή δεν είναι έρωτας!!» Κατανοεί λοιπόν κανείς γιατί ο έρωτας έπρεπε να εξοριστεί στο πυρ το εξώτερον, γιατί κινδύνευαν να τους χαλάσει το οικοδόμημα που με τόσο κόπο έχτιζαν.
Τώρα εύλογα θα αναρωτηθεί ο αναγνώστης γιατί δεν αρχίζω την παρούσα γραφή μου και σκέψη μου από την Παλαιά Διαθήκη. Γιατί απλούστατα φίλε αναγνώστη, η μυθολογία των Εβραίων –η Παλαιά Διαθήκη δεν είναι τίποτα περισσότερο από τους μύθους των Εβραίων- στο λαό αυτόν απευθύνεται. Τώρα, αν εύλογα με ρωτήσεις κανείς γιατί διδάσκεται στα σχολειά μας -υποθέτω, αν και δεν έχω την παραμικρή επαφή με το χώρο του σχολείου, πως ακόμα διδάσκεται- φοβάμαι ότι δεν έχω την απάντηση. Αλλά αυτή μπορεί να την αναζητήσει κανείς αν σκεφτεί γιατί δεν διδάσκεται ο Ησίοδος και η -ούτως ή άλλως- σπουδαία Θεογονία του, αλλά ο μαθητής μαθαίνει πως, Αβραάμ εγέννησε Ισαάκ, Ισαάκ εγέννησε, δεν ξέρω κ' εγώ ποιόν; και πάει λέγοντας...
Στην Παλαιά Διαθήκη λοιπόν -συγκεκριμένα στο «Λευϊτικό»- διαβάζουμε ότι είναι βδέλυγμα, αν μια γυναίκα κοιμηθεί με γυναίκα και έναν άνδρας με άνδρα.
«Και με άρρενα δεν θα συνευρεθείς, όπως με γυναίκα· είναι βδέλυγμα.
Ούτε θα συνευρεθείς με οποιοδήποτε κτήνος, ώστε να μολυνθείς μαζί του· ούτε γυναίκα θα σταθεί μπροστά σε κτήνος, για να βατευτεί· είναι βέβηλο.
Μη μολύνεστε σε τίποτα απ' αυτά· επειδή, σε όλα αυτά μολύνθηκαν τα έθνη, που εγώ διώχνω από μπροστά σας.
Μολύνθηκε και η γη· γι' αυτό, ανταποδίδω την ανομία της επάνω της, και η γη θα ξεράσει τούς κατοίκους της». (
«Λευϊτικό», 18: 22-25)
Κατανοεί τώρα κανείς γιατί ο Απόστολος Παύλος έπρεπε οπωσδήποτε να περιλάβει την ομοφυλοφιλία και να μην την αφήσει σε χλωρό κλαρί, που λέει ο λόγος. Γιατί η θρησκεία που ίδρυσε έπρεπε πάση θυσία να είναι συνέχεια της παλιάς των Ιουδαίων, και πώς θα ήταν συνέχεια αν δεν έλεγε τα ίδια και άλλαζε ρώτα ή σιωπούσε στο συγκεκριμένο θέμα. Να λοιπόν γιατί ο Παύλος «συμπλήρωνε» όπου έκρινε σκόπιμο τον Λόγο των Ευαγγελιστών. Εξάλλου ο ίδιος ο Χριστός είχε πει πως, δεν ήρθε να καταλύσει τον παλιό νόμο αλλά να τον συμπληρώσει. Έτσι ο Παύλος «συμπλήρωνε» ό,τι δεν πρόλαβε ο Χριστός. Για να έρθει το σιροπάκι και να δέσει, να σιροπιαστεί το γλυκό, να κανελλωθεί και το ρυζόγαλο για να είναι έτοιμα και να σερβιριστούν καταλλήλως την κατάλληλη στιγμή.
Τον Απόστολο Παύλο θα έρθουν να συμπληρώσουν με τη σειρά τους, ταυτιζόμενοι μαζί του, αρκετοί πατέρες και άγιοι του χριστιανισμού, καθορίζοντας μάλιστα και ποινές -όχι που θα άφηναν το θέμα χωρίς φοβέρες και τιμωρίες. Μην λησμονείτε πως κάθε θρησκεία βασίζεται στο φόβο του ανθρώπου για το θάνατο. Φοβερίζοντας χτίζεις πύργους και όχι με το σταυρό στο χέρι. Αν διαφωνείτε, πείτε μου εσείς μια θρησκεία που να μην τάζει μεταθανάτια ζωή με τιμωρίες και επιβραβεύσεις, κι εγώ θα σας αποδείξω πως -αν υπάρχει τέτοια θρησκεία- δεν έχει ούτε έναν οπαδό!!
Έτσι, κατά τον Μέγα Βασίλειο: «ο την ασχημοσύνην εις τους άρρενας διαπράξας, μετανοήσας και εξομολογηθείς, επί δέκα και πέντε έτη έπρεπε να κωλύεται των αγιασμάτων, νηστεύων και προσκλαίων». Πιο αυστηρός θα είναι ο Γρηγόριος ο Νύσσης: «επί δέκα και οκτώ έτη εκώλυε της μεταλήψεως τον αρσενοκοιτούντα». Πιο λαϊκός, αλλά και ανθρώπινος θα έλεγα, ο Θεόδωρος Στουδίτης κατέβασε κατά πολύ την ποινή, στα δύο έτη: «αφού ελεγχθή ότι πράγματι μετενόησεν, εν τω μεταξύ ξηροφαγών και κάμνων ημερησίως διακοσίας μετανοίας».
Για όποιον ονειρεύεται την βυζαντινή κοινωνία· ξέρετε εκείνη που δεν μπορούσες να κουνηθείς μια και ήταν η πρώτη που είχε ανακαλύψει, καθιερώσει, εφαρμόσει και διδάξει την διαρχική μορφή εξουσίας. Από τη μια δηλαδή ο Αυτοκράτορας, από την άλλη ο Πατριάρχης, και πήγαινε εσύ τώρα να κουνηθείς, έστω· δεν μιλάω να ζητήσεις δικαιώματα -τα οποιαδήποτε δικαιώματα. Με την συγκεκριμένη μορφή εξουσίας λοιπόν, το περιβόητο Βυζάντιο αποκτούσε τον πλήρη έλεγχο και σώματος και ψυχής του ανθρώπου. Αν το προτιμάτε αλλιώς, και στο πάνω κεφάλι και στο κάτω. Απολύτως όμως! Για όποιον την ονειρεύεται λοιπόν, θα πω πως οι βυζαντινοί απολάμβαναν βέβαια τον έρωτα στο μέτρο που μπορούσαν, και πως ο ομοφυλόφιλος έρωτας είχε και αυτός το μερίδιό του και σε αυτήν την κοινωνία, παρόλο το ανελέητο κυνήγι, τις απειλές και τις τιμωρίες του χριστιανισμού. Η διαφορά είναι ότι οι βυζαντινοί, αν και απολάμβαναν τον έρωτα, είχαν εν συνεχεία σωρεία τύψεων που τους δημιουργούσαν με τη σειρά τους πολλαπλά ενοχικά σύνδρομα που κατέληγαν, πού αλλού; στους ρασοφόρους, προκειμένου να εξομολογηθούν και να εξηγήσουν το γιατί ακολούθησαν τη φύση τους και απόλαυσαν τον έρωτα, ζητώντας συγχώρεση, προκειμένου να... ξανακυλήσουν! Μια τέτοια ζωή όμως, δεν μπορεί σε καμιά περίπτωση να είναι ζωή, αλλά, ευθανασία.
Κλείνω προς το παρόν την μικρή αυτή αναφορά μου με ένα αστείο. Αστείο με την έννοια τού ότι το όλο θέμα είναι «βαρύ» και χρειάζεται την αποβολή φορτίου στη... θάλασσα προκειμένου να γίνει το πλοίο ελαφρύτερο, άρα και το ταξίδι ασφαλέστερο. Η λέξη γκέι δεν υπάρχει βέβαια σε κανένα από τα ιερά κείμενα του χριστιανισμού. Ευαγγέλια, Πατερικά κείμενα, επιστολές του Παύλου, Παλαιά Διαθήκη, Καινή Διαθήκη, Αποκάλυψη κλπ. δεν αναφέρουν τη λέξη αυτή. Και θα μου πείτε -και πολύ σωστά πως- πώς θα μπορούσε αφού είναι όρος πολύ μεταγενέστερος; Ωραία. Δεν ανιχνεύεται όμως ούτε η λέξη ομοφυλοφιλία, αφού και αυτή είναι μεταγενέστερη, αν και προγενέστερη του όρου γκέι.
Αν τώρα αναρωτιέστε όλοι εσείς, που θέλετε, και επιμένετε να πιστεύετε σε μια θρησκεία που ουδέποτε θα κάνει αποδεχτή την σεξουαλική σας προτίμηση, μια και επιδεικτικά αγνοεί τη βάση της -και βάση της χριστιανικής θρησκείας είναι εκείνο το, Αγαπάτε αλλήλους. Αν λέω, αναρωτιέστε για το πώς αναφέρονται οι ομοφυλόφιλοι στα ιερά κείμενα του χριστιανισμού -καλύτερα πώς «στόλιζαν» τους ομοφυλόφιλους. Ιδού λοιπόν: Αρσενοκοίτες, ανδρομανείς, νοσούντες την θήλειαν νόσον, αρρενομίκτες, οι πάσχοντες τα των γυναικών, θηλυδρίες άνδρες, άρρενες άρρεσι την ασχημοσύνην εργαζόμενοι, αρρενοφθόροι, ανδραποδοκάπηλοι, Σοδομίτες, οι την ασχημοσύνην εις τους άρρενας διαπράξαντες, αρρενομανούντες.
Σας αρκούν, ή θέλετε και σημερινά; Πάρτε λοιπόν να έχετε (ακριβώς όπως λέμε σε στιγμές πάθους, «πάρτα άρρωστε»): Ανώμαλοι, καταραμένοι, κολασμένοι, παραστρατημένοι, καταδικασμένοι στην αιώνιαν πυράν, τερψίκωλοι, τερψίπρωκτοι, οπισθότερψοι, αυτοί που έχουν το κουσούρι, ασχημονούντες, παρά φύσην συνουσιαζόμενοι κλπ.
Αλλά αρκετά για την ώρα νομίζω!!



© κειμένου: gayekfansi.blogspot.gr, με την επιφύλαξη κάθε δικαιώματος.


Τρίτη, 14 Φεβρουαρίου 2017

Περί του καλλίστου, αθανάτου θεού λυσιμελή Έρωτα




(ΔΕ.) Γ. Τσαρούχης, Νέος μεταμφιεσμένος σε Έρωτα, 1959. Λάδι σε πανί, 83x37,5 εκ.
(ΑΡ.) Γ. Τσαρούχης, Νέος μεταμφιεσμένος σε Έρωτα, 1959. Τέμπερα σε χαρτί.



Ἔρωτα τὴ σαΐτα σου νὰ τὴ μαλαματώσεις,
γιατὶ καρδιὰ δὲν ἄφησες νὰ μὴν τηνε λαβώσεις.
Δημοτικό δίστιχο


Ο Κάλλιστος μεταξύ των αθανάτων θεός λυσιμελής Έρως
Σύμφωνα με το Ησιόδειο κοσμογονικό σύστημα, ο Κάλλιστος μεταξύ των αθανάτων θεός λυσιμελής Έρως, εμφανίστηκε αμέσως μετά το Χάος και συγχρόνως με την Γαίαν και τον Τάρταρο. Έχουμε δηλαδή στην Θεογονία του Ησίοδου τον Έρωτα, να είναι μια από τις τρεις πρωταρχικές και αγέννητες οντότητες δίπλα στο Χάος και την Γη. Στην γενεαλογία των θεοτήτων δεν μετάσχει ευθέως σε καμία γέννηση. Όμως ως ένα από τα αρχέγονα στοιχεία της Δημιουργίας, ο Έρως προκάλεσε με την ενέργειά του που εξέκλειε την ένωση των στοιχείων εκείνων από τα οποία προήλθε η ζωή. Υπήρξε δηλαδή η αμοιβαία ελκτική δύναμη εκείνων που με την ένωσή τους δημιούργησαν τον κόσμο. Άσχετα αν από αυτόν τον ίδιο τον θεό τίποτε άμεσο δεν παρήγετο. Πρώτο αποτέλεσμα της ενέργειας που εξέπεμπε ο Έρως ήταν να γεννηθούν από το Έρεβος και την Νύχτα -που βγήκαν από το Χάος- ο Αιθήρ και η Ημέρα, δηλαδή από τα σκότη να αναδυθεί το φως. Ο Έρως όμως δαμάζει όλους τους θεούς και όλους τους ανθρώπους (ἐν στήθεσσι νόον καί ἐπίφρονα βουλήν). Προφανώς γι' αυτή του την ιδιότητα, ο Σοφοκλής αρκετά χρόνια αργότερα, θα του δώσει το χαρακτηρισμό, ακαταμάχητο (ἔρως ἀνίκατε μάχαν).
Από τα παραπάνω εύκολα συμπεραίνει κανείς την αξία, την λατρεία και την εκτίμηση που οι αρχαίοι Έλληνες έτρεφαν για το πρόσωπο αυτού του θεού. Τώρα πώς ο έρως απόλεσε όλες αυτές τις τιμές και λατρείες των θνητών κατερχόμενος σταδιακά την κλίμακα τής εκτίμησης τους, πρέπει να το αναζητήσουμε στην νέα θρησκεία που ήρθε, και, χρησιμοποιώντας κάθε μέσο, σάρωσε τις παλιές. Ο Έρως λοιπόν, από θεός που έχαιρε την απεριόριστη και βαθιά εκτίμηση των ανθρώπων, κατρακύλησε και απώλεσε τη θέση που κατείχε στο αρχαίο ελληνικό κοσμοσύστημα, χάρη στο κυνήγι του από το χριστιανισμό. Ο χριστιανισμός δε δίστασε, προκειμένου να εγκαταστήσει την εξουσία του και κυρίως προκειμένου να έχει τον πλήρη έλεγχο πάνω στους ανθρώπους, να λοιδορήσει τον έρωτα, θεωρώντας τον αμαρτία και ασθένεια, από την οποία, αν προσβληθείς, καλά θα κάνεις να τρέξεις στη συνομοταξία του παπαδαριού και με εξομολογήσεις, μετάνοιες και προσευχές -παλαιότερα και με πληρωμή καθόλου ευκαταφρόνητων ποσών, προκειμένου να αποκτηθεί το αναγκαίο και πολυπόθητο συγχωροχάρτι- να ιαθείς γρήγορα και πλήρως. Δηλαδή να μετανοήσεις επανερχόμενος στον «ίσιο δρόμο».
Για την γνώμη δε του χριστιανισμού για την ομοφυλόφιλη επιθυμία και πράξη, λίγο πολύ τα πράγματα είναι γνωστά, μια και θεωρείται ως αισχρή, σκοτεινή, απευκταία, αμαρτωλή, παρά και αντίθετα με την φύσην πράξην, θανάσιμα κολάσιμη, και βέβαια έχει χαρακτηριστεί και καταταγεί μεταξύ των Επτά θανάσιμων αμαρτημάτων. Όχι θα την άφηναν! Αγαπητοί μου gay, να ξέρετε πως δεκτοί δεν θα γίνεται ποτέ από το παπαδαριό και μην λησμονείτε πως ο χριστιανισμός είναι δημιούργημά του -δηλαδή των πατέρων, όχι του Χριστού. Οπότε αν αυτό σας λυτρώνει και σας ανακουφίζει, μπορείτε να πιστεύεται όσο θέλετε, να γνωρίζεται όμως πως δεν θα γίνετε ποτέ μέλη μιας ομάδας και ενός δόγματος που, ναι μεν πιστεύετε· αυτό όμως σας αποκηρύσσει μετά βδελυγμίας, θεωρώντας σας αισχρά κολασμένους και αμετανόητα αμαρτωλούς -για να μην πω άρρωστους. Αλλά όλα τούτα αξίζουν μιας προσεκτικής και εμπεριστατωμένης μελέτης και δεν είναι του παρόντος, οπότε σταματώ εδώ και υπόσχομαι εν καιρώ να επανέλθω.
Επανερχόμενος στο θέμα μου, τον λυσιμελή Έρωτα, πρέπει να διευκρινίσω πως όταν λέω εδώ, έρωτα, εννοώ την απλή και απόλυτα φυσική του έκφραση που είναι το σεξ, κοινώς γαμήσι. Ο χριστιανισμός βέβαια ουδέποτε αναγνώρισε το δικαίωμα του ανθρώπου να απολαύσει τούτο το δώρο της φύσης, τούτη την απόλυτα φυσική απόλαυση. Για τον χριστιανό, γαμήσι ίσον τεκνοποίηση. Άρα στη ζωή σου -εφόσον έχεις ασπαστεί και πιστεύεις στον χριστιανισμό- θα γαμήσεις όταν και εάν θα κάνεις παιδί. Μια, δυο, άντε τρεις φορές. Και μια και είσαι εσύ, και είσαι και πουτσαράς, και μορφονιός, και παλληκάρι, άντε τέσσερις. Έκτοτε, γαμήσι τέλος!! Μας τελείωσε μάγκες!!
Και μάλιστα όλα αυτά κάτω από το άγριο βλέμμα του Δημιουργού σου, που το άγρυπνο μάτι Του σε παρακολουθεί -τον χαρακτηρισμό τον αφήνω στους αναγνώστες- και που δεν έχει διστάσει να σε προειδοποιήσει από πολύ νωρίς, για τις τιμωρίες που σε περιμένουν στα κοχλάζοντα καζάνια της Κολάσεως, αν παρακούσεις τις εντολές Του. Διόλου τυχαίο βέβαια που την επίσημη εκκλησία βρίσκει αντίθετη η χρήση οποιουδήποτε μέσου αντισύλληψης. Και βέβαια γαμήσι νοείτε μόνο μέσα στην γάμου κοινωνία. Στην σχέση δηλαδή που έχει προχωρήσει σε γάμο και έχει ευλογηθεί εντός της αγίας εκκλησίας από τον Έναν και μοναδικό Δημιουργό -πέραν βέβαια του αντιπροσώπου Του ιερέα που δεν έχει χάσει την ευκαιρία να τσεπώσει την προσφερθείσα παχυλή αμοιβή, προκειμένου να δώσει τις άδειες και να τελέσει για χάρη σου το μυστήριο του γάμου· ουσιαστικά δηλαδή να σε δεσμεύσει νομικά, καθορίζοντάς σου έναν τρόπο ζωής που δεν είναι ζωή. Για όποιον διαφωνεί, ας ρίξει μια ματιά στα διαζύγια καθώς και στην όλη διαδικασία και ελπίζω να καταλάβει -φίλη μου νομικός μού έλεγε τις προάλλες, «δεν καταλαβαίνω γιατί παντρεύονται και υποβάλουν τους εαυτούς τους σε όλη αυτή την ταλαιπωρία», μου εξιστόρησε δε σκηνές απείρου κάλλους από την πολύχρονη πείρα της. Αλλά όλα ετούτα είναι πνιγηρά και δύσοσμα, οπότε ας επανέρθουμε στην αρχαία Ελλάδα, τότε που ακόμα και ο γάμος ήταν πολιτικός και το ιερατείο δεν είχε καμιά ανάμιξη μαζί του.
Επανερχόμενος στην αρχαία Ελλάδα πρέπει να προσθέσω ότι ο Αριστοτέλης με το συνήθη περιεκτικό του τρόπο, θα συσχετίσει τον έρωτα του Ησίοδου με τη φευγαλέα εμφάνιση της ίδιας θεότητας στον Παρμενίδη, αλλά και με τη «Φιλότητα» του Εμπεδοκλή. Για τη λειτουργία του Έρωτα στον Παρμενίδη δε γνωρίζουμε πολλά πράγματα, το σίγουρο είναι πως δεν αποτελεί κεντρική έννοια της φιλοσοφικής του σύλληψης. Αντίθετα, γνωρίζουμε ότι η Φιλότητα του Εμπεδοκλή, που δεν ισοδυναμεί ακριβώς με τον Έρωτα αλλά συνδέεται στενά μαζί του και η σεξουαλική της διάσταση, είναι ενεργή. Γι’ αυτό άλλωστε ο Εμπεδοκλής δε διστάζει να την ταυτίσει με την Αφροδίτη. Ο Αριστοτέλης σωστά είδε στη Φιλότητα του Εμπεδοκλή την κοσμική ένωση των ομοειδών.
Η σημαντικότερη πραγματεία βέβαια που γράφτηκε ποτέ για τον Έρωτα έχουμε την τύχη να είναι ελληνική και να καλείται Περί Έρωτος Συμπόσιον, ο συγγραφέας της δε, ακούει στο όνομα Πλάτων. Οπότε, οι ενδιαφερόμενοι, ας ανατρέξουν εκεί. Εγώ εδώ, απλά κινώ το ενδιαφέρον· ουσιαστικά φιλοδοξώ είμαι το λάδι στο γρανάζι της σκέψης!!
Ο Κάλλιστος μεταξύ των αθανάτων θεός λυσιμελής Έρως λοιπόν, σύμφωνα με την Ελλάδα είναι αγέννητη οντότητα η οποία προϋπήρχε, και εμφανίστηκε παρέα με την Γαίαν και το Χάος. Οι Άγιοι όμως είναι -ως γνωστόν- κατώτερες του Θεού οντότητες στο χριστιανικό θεολογικό ιεραρχικό σύστημα όλων των αιρέσεων και δογμάτων -της Ορθοδοξίας μη εξαιρουμένης. Άρα, ο θεός Έρως δεν χρήζει τη συνεπικουρία ή προστασία κανενός Αγίου -ντόπιας κοπής ή ξενόφερτου- προκειμένου να δράσει...
Όπως είπαμε και παραπάνω, ο Έρως δαμάζει όλους τους θεούς και όλους τους ανθρώπους, έτσι δεν έχουμε παρά να αφήσουμε το απόλυτα τρωτό, γήινο και θνητό σώμα μας, βορρά στα βέλη του.
Αμήν!!



© κειμένου: gayekfansi.blogspot.gr, με την επιφύλαξη κάθε δικαιώματος.