ΜΑΤΙΕΣ ΣΕ ΕΝΑ ΒΙΒΛΙΟ

«Ἕλξη καὶ πάθος», σχόλια καὶ ἀπορίες πάνω στὸ βιβλίο τοῦ κ. Θερμοῦ

Οὔτε γιὰ μιὰ στιγμὴ δὲν μὲ ἐκπλήσσει τὸ γεγονὸς ὅτι ἕνας φυσικὸς νόμος (αὐτὸς τῆς πολικότητας) παύει νὰ λειτουργεῖ σὲ αὐτὸν τὸν χῶρο [τῆς ὁμοφυλοφιλίας], ὁ ὁποῖος παρὰ τὸν αἰσθησιασμό του, ἔχει πάρα πολὺ λίγα νὰ κάνει μὲ τὴ φύση καὶ πολὺ περισσότερα μὲ τὸ νοῦ. Δὲν βλέπω τίποτα τὸ ἀφύσικο καὶ ἀντίθετα βλέπω ἕνα μεγάλο ποσοστὸ διδακτικῆς σημασίας, ἕνα μεγάλο ποσοστὸ ὑψηλόφρονου ἀνθρωπισμοῦ, στὴν τρυφερότητα τοῦ ὥριμου ἀνδρισμοῦ γιὰ τὸν πιὸ ἀξιαγάπητο καὶ εὔθραυστο ἀνδρισμό. Ὡς πρὸς ὅσα ἔχουν σχέση μὲ τὴν κουλτούρα, παρεμπιπτόντως, ὁ ὁμοερωτικὸς ἔρωτας εἶναι φανερὰ τόσο οὐδέτερος ὅσο εἶναι καὶ τὸ ἄλλο εἶδος τοῦ ἔρωτα. Καὶ στοὺς δύο ἡ ἀτομικὴ περίπτωση εἶναι τὸ πᾶν· καὶ οἱ δυὸ μποροῦν νὰ παράγουν χυδαιότητα καὶ σκουπίδια, καὶ οἱ δυὸ ἔχουν τὴ δυνατότητα τοῦ ἀνώτατου ἐπιτεύγματος.

Τόμας Μάν, (ἀπὸ γράμμα του στὸν Carl Maria Weber)

Τὸ παρὸν πόνημα (Ἕλξη καὶ πάθος, Ἐκδόσεις Ἐν πλῷ), κυκλοφόρησε βέβαια τὸ 2016, ἀλλὰ ἐμεῖς μόλις τώρα κατορθώσαμε νὰ κλέψουμε λίγο χρόνο προκειμένου νὰ τὸ διαβάσουμε καὶ ἔτσι νὰ σχηματίσουμε τὴν προσωπική μας γνώμη· ἐξάλλου ὁ χρόνος εἶναι κάτι πολὺ σχετικό, ὅταν μάλιστα μιλᾶμε γιὰ ἕνα βιβλίο – ἄσε ποὺ ὅπως λέει ὁ λαός μας: Κάλιο ἀργὰ παρὰ ποτέ!

Ξεκινώντας τούτη τὴ μικρή μας ἀναφορὰ στὸ βιβλίο τοῦ κ. Θερμοῦ ὀφείλουμε νὰ διευκρινίσουμε, ἀρχικά, πὼς δὲν μιλᾶμε ὡς περγαμηνοφόροι ἀφοῦ δὲν θελήσαμε νὰ κάνουμε συμφωνία μὲ κανένα σύστημα ἔτσι ὥστε νὰ μᾶς ἀναγνωρίσει μιὰ συγκεκριμένη ἰδιότητα καὶ ἐν συνεχείᾳ, βάσει αὐτῆς, νὰ μᾶς χρήσει ἐπαγγελματίες. Δὲν θελήσαμε δηλαδὴ νὰ γίνουμε ἀγοραῖοι καὶ ἐμπορεύσιμοι. Ἔτσι θὰ μιλήσουμε σὰν ἁπλοὶ ἀναγνῶστες ποὺ ὅμως ἔχουν περάσει πολλὲς ὧρες «σέρβις» σὲ βιβλιοθῆκες, καὶ βέβαια σὰν ὁμοφυλόφιλοι ποὺ τυγχάνει χρόνια τώρα νὰ ἔχουν ξεκαθαρίσει τὴ θέση τους καί, κυρίως, κατασταλάξει γιὰ τὶς ἀπόψεις καὶ τὶς προτιμήσεις τους γιὰ τὶς ὁποῖες εἶναι ὑπερήφανοι καὶ τὶς ὁποῖες θεωροῦν μάλιστα ἀπολύτως φυσιολογικές – δηλαδὴ οὔτε καλύτερες οὔτε χειρότερες ἀπὸ τὶς προτιμήσεις τῶν ἄλλων. Γιὰ νὰ τὸ ποῦμε καὶ μὲ τὰ λόγια τοῦ ποιητῆ: Δὲν νιώθουμε τὴ γυναίκα παρὰ μόνο σὰ μητέρα κι ἀδελφή. Μὲ ἄλλη ὄψι δὲν ὑπάρχει κἄν γιὰ μᾶς. Ἐξαιροῦμε τὶς μεγαλοφυεῖς γυναῖκες, τὶς ἐπιστήμονες καὶ τὶς ποιήτριες· ἀλλ᾿ αὐτὲς τὶς βάζουμε μὲ τοὺς ἄνδρες... Στὰ παιδικά μας χρόνια εἴχαμε κάποιες ἔντονες συμπάθειες ἀλλὰ στὴν ἀκαθόριστη ἐκείνη ἡλικία, τὴ μεταβατική, συμβαίνουν, κάποτε, τέτοιες διαστροφές.¹

Νὰ ξεκαθαρίσουμε ἐπίσης πὼς προσφωνοῦμε τὸν συγγραφέα μὲ τὸ Κύριε γιατὶ δὲν αἰσθανόμαστε σύμφωνοι μὲ τὶς ἰδέες μας προκειμένου νὰ τοῦ ἀπευθυνθοῦμε μὲ τὴν ἰδιότητα Πατήρ, ὅπως ὁ ἴδιος ἀναφέρει στὸ ὄνομά του, –καὶ ὅπως θὰ ἐπιθυμοῦσε–, γιατὶ οὔτε βιολογικὸς πατέρας μας εἶναι, πολὺ δὲ περισσότερο πνευματικός.

Ἀρχικὰ κάνει ἐντύπωση ἡ γραφὴ τῶν ἰδιοτήτων τοῦ συγγραφέως στὸ ἐξώφυλλο, πράγμα περιττὸ ἀφοῦ στὸ μπροστινὸ καὶ ὀπίσθιο «αὐτὶ» τοῦ βιβλίου ἀναφέρονται ἀναλυτικὰ οἱ ἰδιότητες, οἱ σπουδὲς καὶ τὸ βιογραφικό του. Ἀλλὰ πῶς θὰ πορευτεῖς ἂν δὲν εἶσαι ὁ τάδε ἐπιστήμων, τὸ ὄνομα μόνο δὲν ἀρκεῖ!

Ὀφείλουμε νὰ ποῦμε ἐπίσης πὼς ὁ τεράστιος ὄγκος τοῦ βιβλίου (716 σελίδες παρακαλῶ!) δὲν βοηθάει στὸ νὰ διαβαστεῖ ἀπὸ κόσμο ποὺ πιθανὸν νὰ ἐνδιαφέρεται. Ὁ συγγραφέας δικαιολογεῖται γι᾿ αὐτὸ βέβαια, λέγοντας πὼς οὔτε ὁ ἴδιος ὑποψιαζόταν τὴν τεράστια βιβλιογραφία ποὺ ὑπάρχει γύρω ἀπὸ τὸ θέμα καὶ πὼς ἦταν ἀδύνατον νὰ τὴν παρακάμψει. Ὅμως ἡ ἰδιότητα καὶ ἡ μαεστρία ἑνὸς συγγραφέα σὲ αὐτὸ ἀκριβὼς ἔγκειται: στὸ νὰ συμπυκνώνει, νὰ ἐπικεντρώνει καὶ νὰ «ἀποστάζει» τὰ οὐσιώδη, παρακάμπτοντας τὶς φλυαρίες! Ἀπὸ τὴν ἄλλη, ἀναρωτιόμαστε, ἂν τὸ βιβλίο εἶχε τὶς μισὲς ἢ τὶς διπλάσιες σελίδες θὰ κατέληγε ὁ συγγραφέας του σὲ διαφορετικὰ συμπεράσματα; Φοβόμαστε πὼς ὄχι, ὁπότε ἡ ἐρώτηση εἶναι, τόση διαδρομὴ γιατί; Γιὰ νὰ καταλήξει στὰ συμπεράσματα ποὺ ἀπὸ τὴν ἀρχὴ ἔχει ἕτοιμα;

Διαβάζοντας τὸ ὀγκῶδες σύγγραμμα τοῦ κ. Θερμοῦ διαπιστώνει κανεὶς πὼς ἀπουσιάζει –προκλητικότατα θὰ λέγαμε μάλιστα– ἡ ἀρχαία Ἑλλάδα. Κι ὅταν λέμε ἀρχαία Ἑλλάδα ἐνοοῦμε τὴ σκέψη καὶ τὴ συμπεριφορὰ γύρω ἀπὸ τὰ σεξουαλικὰ τοῦ ἀρχαίου Ἕλληνα ἔτσι ὅπως αὐτὴ προβάλλει μέσα ἀπὸ τὴ σπουδαία γραμματεία ποὺ ἦρθε στὰ χέρια μας – ὅση βέβαια ἀπὸ αὐτὴ ἐπέζησε ἀπὸ τὴν μανία καὶ τοὺς βανδαλισμοὺς τῶν χριστιανῶν· χωρὶς νὰ ἀγνοοῦμε πὼς κομμάτι της σώθηκε ἀπὸ φωτισμένους χριστιανοὺς ποὺ τὴν ἀντέγραψαν, διασώζοντάς την!

Μὴν περιμένει λοιπὸν ὁ ἀναγνώστης καμιὰ ἀναφορά, γιὰ παράδειγμα, στὸ Περὶ ἔρωτος Συμπόσιον τοῦ Πλάτωνος, ἕνα κείμενο ἀξεπέραστο, παρ᾿ ὅλο ποὺ συχνὰ-πυκνὰ ὁ συγγραφέας προσπαθεῖ νὰ ὁρίσει τὸ τί εἶναι Ἔρως, μέσῳ ἄλλων, σύγχρονων –καὶ πολὺ ἀδύναμων– συγγραφέων. Κι αὐτὸ γιατὶ κατανοεῖ κανεὶς πὼς δὲν θέλει νὰ ὑμνήσει τὸν ὁμοφυλόφιλο ἔρωτα! Ὅπως ἀπουσιάζει καὶ ἡ ὁποιαδήποτε ἀναφορὰ σὲ τόσους σπουδαίους ἀνθρώπους τῆς Τέχνης καὶ τῆς ἐπιστήμης ποὺ ἦταν ὁμοφυλόφιλοι. Μὲ ἄλλα λόγια ὸ κ. Θερμὸς ἀρνεῖται, γιὰ τοὺς ἴδιους λόγους, νὰ δεῖ τὴν σημαντικότατη προσφορὰ τῆς ὁμοφυλοφιλίας σὲ αὐτοὺς τοὺς τομεῖς, ὅπως, προκλητικότατα θὰ λέγαμε μάλιστα, ἀρνεῖται νὰ δεῖ καὶ νὰ μιλήσει γιὰ τὴν ὁμοφυλοφιλία ποὺ ὑπῆρχε καὶ ὑπάρχει μέσα στοὺς κόλπους τῆς ἐκκλησίας· καὶ μιλᾶμε βεβαίως γιὰ τὶς ἐκκλησίες ὅλως ἀνεξαιρέτως τῶν δογμάτων ἀλλὰ καὶ τῶν αἰρέσεων!

Ὁ κ. Θερμὸς παρὰ τὴν ἀγωνιώδη προσπάθειά του νὰ σταθεῖ ἀντικειμενικὰ πάνω ἀπὸ τὸ ὅλο θέμα, φοβόμαστε πὼς ἡ πίστη του καὶ ἡ ἐκκλησιατική του ἰδιότητα –εἶναι καὶ πρωτοπρεσβύτερος– δὲν τὸν βοηθοῦν· καὶ γενικὰ θὰ λέγαμε πὼς ἄτομα στὰ ὁποῖα προκαλεῖ ἀποστροφὴ ὁ ὁμοφυλόφιλος ἔρωτας δὲν εἶναι τὰ καταλληλότερα νὰ μιλήσουν γιὰ αὐτόν, πολὺ δὲ περισσότερο νὰ τὸν μελετήσουν καὶ νὰ τὸν ἀναλύσουν ἀντικειμενικά – καὶ ὅταν λέμε ἔρωτα ἀναφερόμαστε βέβαια καὶ στὴν ἁπλὴ ἐκδήλωσή του ποὺ εἶναι ἡ σωματικὴ ἐπαφὴ μὲ ὅ,τι αὐτὴ μπορεῖ νὰ περικλείει.

Ἔτσι ὁ συγγραφέας σὲ ὅλο τὸ ὀγκῶδες πόνημά του δὲν κάνει τίποτ ̓ ἄλλο ἀπὸ τὸ νὰ ἐκφράζει τὴν ἀρνητικὴ στάση μιᾶς κοινωνίας πάνω στὴν ὁμοφυλοφιλία· τὸ συναίσθημα ἑνὸς πολιτισμοῦ ποὺ κληρονόμησε μιὰ θρησκευτικὴ ἀπαγόρευση τῆς ὁμοφυλοφιλίας, αὐτῆς τοῦ ἑβραιο-χριστιανισμοῦ καὶ νὰ προσπαθεῖ μάλιστα μὲ διάφορα χριστιανικά, πολυακουσμένα τσιτάτα, νὰ τὴ δικαιολογήσει. Γνωρίζουμε βέβαια πὼς στὴν ἀρχαιότητα τὰ πράγματα ἦταν πολὺ διαφορετικά, ἂν καὶ κάπου ἀναφέρει ἀυθαίρετα, πὼς ἔτσι ἦταν καὶ στὴν ἀρχαιότητα, ἀρνούμενος βέβαια νὰ προχωρήσει σὲ διευκρινήσεις!

Καὶ φυσικὰ ἀπουσιάζουν ὅλα τὰ σύγχρονα συγγράμματα ποὺ μιλοῦν γιὰ τὴν ὁμοφυλοφιλία στὴν Ἑλληνικὴ ἀρχαιότητα, ἀλλὰ καὶ σὲ ἄλλους πολιτισμούς. Ἐνδεικτικὰ παραθέτουμε τὴ φράση τοῦ K. J. Dover ποὺ λέει: Οἱ Ἕλληνες οὔτε κληρονόμησαν οὔτε ἀνέπτυξαν τὴν πίστη ὅτι μιὰ θεία δύναμη ἔχει ἀποκαλύψει στὴν ἀνθρωπότητα ἕναν κώδικα νόμων γιὰ τὴ ρύθμιση τῆς σεξουαλικῆς συμπεριφορᾶς. Δὲν διέθεταν θρησκευτικοὺς θεσμοὺς μὲ τὴν ἔξουσία νὰ ἐπιβάλλουν σεξουαλικὲς ἀπαγορεύσεις.²

Κατανοεῖ ἑπομένως κανεὶς τὸ χάσμα ποὺ ὑπάρχει μεταξὺ Ἑλληνικῆς ἀρχαιότητας καὶ χριστιανικοῦ κόσμου, μεταξὺ Ἑλλάδας καὶ χριστιανισμοῦ, τὶς ἀρχὲς τοῦ ὁποίου ὁ κ. Θερμὸς μὲ πάθος ὑπεραπίζεται καὶ τοῦ ὁποίου θερμὸς ὁπαδός, –καὶ λειτουργός– εἶναι ὁ ἴδιος. Ἀλλὰ τὸ νὰ πιστεύεις ἐν ἔτῃ 2020 στὴν ἑβραϊκὴ μυθολογία γιὰ τὴν δημιουργία τοῦ κόσμου ἀπὸ ἕνα καλὸ θεούλη, μὲ ἕναν Ἀδάν καὶ μιὰ Εὔα ποὺ –κυριολεκτικά–, ὡς ζευγάρι, τὰ θαλάσσωσαν, –τὰ δὲ παιδιά τους εἶναι γνωστὸ πὼς σφαχτήκανε γιὰ θέματα ζηλοτυπίας– καὶ νὰ θέλεις νὰ συνεχίσεις νὰ προτείνεις στὸν κόσμο αὐτὸ τὸ ἀποτυχημένο μοντέλο συμβίωσης, μιλώντας γιὰ συμφιλίωση ποὺ ἔφερε, λέει, ὁ Χριστός, εἶναι πέρα καὶ ἔξω ἀπὸ τὴν δική μας –τουλάχιστον– λογικὴ ἀλλὰ καὶ ἐπιθυμία! Ἐξάλλου οἱ ἴδιες οἱ ὐπάρχουσες συνθῆκες ἔχουν ξεπεράσει αὐτὸ τὸ «σαραβαλιασμένο» μοντέλο...

Ἂν τώρα μᾶς ρωτοῦσε κάποιος: Νὰ διαβάσω τὸ πόνημα τοῦ κ. Θερμοῦ; Δὲν θὰ τοῦ ἀπαντούσαμε μὲ ἕνα ξερὸ ναὶ ἢ ὄχι. Ἀρχικά, καλὸ θὰ ἦταν οἱ ὁμοφυλόφιλοι νὰ διαβάσουν –νὰ μελετήσουν θὰ λέγαμε καλύτερα– τὰ κείμενα τῆς ἀρχαίας ἑλληνικῆς γραμματείας, ἐν συνεχείᾳ κείμενα γύρω ἀπὸ τὸ φύλο καὶ τὴ διαμόρφωσή του, φυσικά, ὁλόκληρη τὴ φιλολογία ποὺ ἔχει γιὰ βάση της τὴν ἐρωτικὴ παρέκκλιση, τὸν ἔρωτα τῶν εἰς ἄκρον αἰσθητῶν, καθὼς καὶ κείμενα ἀνοιχτόμυαλων, πρωτοποριακῶν ἀνθρώπων γύρω ἀπὸ τὴν ὁμοφυλοφιλία. Ἐπίσης χρέος τους, θὰ λέγαμε, εἶναι νὰ μελετήσουν Ἱστορία. Γενικὴ ἱστορία, ἀλλά κυρίως, Ἱστορία τοῦ χριστιανισμοῦ –προσέξτε ὄχι χριστιανικὴ ἱστοριογραφία ἀλλὰ Ἱστορία τοῦ χριστιανισμοῦ ποὺ πουθενὰ στὴ χώρα μας, σὲ καμιὰ βαθμίδα ἐκπαίδευσης, δὲν διδάσκεται– καὶ ἂν ἔχουν τὸν χρόνο, κυρίως ὅμως τὴ διάθεση καὶ τὴν ὑπομονή, ἂς πάρουν στὰ χέρια τους καὶ τὸ πόνημα τοῦ κ. Θερμοῦ.

Ἐμεῖς, ἀπὸ ἐδῶ, ὀφείλουμε νὰ τοὺς προειδοποιήσουμε πὼς καὶ θὰ ἐκνευριστοῦν καὶ θὰ κυριευθοῦν ἀπὸ αἰσθήματα θλίψης καὶ ἀγανάκτισης ἂν δὲν ἔχουν τὶς γνώσεις ἐκεῖνες, κυρίως ὅμως τὸ ψυχικὸ σθένος, νὰ ἀντικρούσουν τὶς θεολογικὲς ἀναλύσεις ποὺ παρατίθενται στὸ βιβλίο καὶ ποὺ λοιδωροῦν τὴν ὁμοφυλοφιλία, πάντα ἐκκινούμενες ἀπὸ τὰ χριστιανικὰ ἰδεώδη – πιὰ ἄλλα; Οἱ ἀπόψεις δὲ ποὺ φιλοξενοῦνται στὸ βιβλίο καὶ ποὺ ὑπερθεματίζουν γιὰ τὴν ὁμοφυλοφιλία, ἐννοεῖται, πὼς σχολιάζονται ἀρνητικὰ ἀπὸ τὸν κ. Θερμὸ ποὺ δὲν χάνει τὴν εὐκαιρία νὰ ἀναφέρει κάθε φορὰ τὴ διαφωνία του.

Ἂν θέλετε μιὰ ἄποψη τοῦ κ. Θερμοῦ, ἀντιγράφω:

Κατ᾿ἐμέ, κλείνοντας, καθεστῶς γάμου δὲν θὰ πρέπει μὲ κανέναν τρόπο νὰ δωθῇ στὶς ὁμοφυλόφιλες ἑνώσεις οὔτε νὰ ἐπιτραπεῖ ἡ υἱοθεσία παιδιῶν, ἀφοῦ ἔτσι δίνουμε λάθος μήνυμα γιὰ τὶς σταθερὲς τοῦ πολιτισμοῦ μας. Ἐπειδή ὅμως, τὸ μέτρο αὐτὸ θὰ ἀποθαρρύνει μὲν ἀλλὰ δὲν θὰ ἐμποδίζει ἐντελῶς τὴν de facto ἀνατροφὴ παιδιῶν ἀπὸ ὁμοφυλόφιλα ζευγάρια, ἴσως τὸ σύμφωνο συμβίωσης νὰ εἶχε θέση στὶς ἑνώσεις ὁμοφυλόφυλων προκειμένου νὰ προστατέψει ἀστικὰ δικαιώματα τῶν ἴδιων καὶ τῶν παιδιῶν τους. Αὐτὸς θὰ ἦταν καὶ ὁ μοναδικες λόγος ὕπαρξής του καὶ ὄχι στὶς ἑτερόφυλες ἑνώσεις, ἐπειδὴ ἐκεῖ εἰσάγει μιὰ μορφὴ «ἐλαφρότερου» γάμου ἡ ὁποία ἐνδέχεται μακροπρόθεσμα νὰ ἀποδειχθεῖ ἐπικνδυνη γιὰ τὸν θεσμό.³

Περιμένατε κάτι διαφορετικό; Ἐμεῖς, εἰλικρινά, ὄχι! Ἀλλὰ ἀς δοῦμε καὶ δυὸ ἀκόμα σημεῖα

Ὁ κ. Θερμὸς φτάνει στὸ σημεῖο νὰ ἐνοχοποιήσει τὴν ὁμοφυλοφιλία γιὰ τὴ σημερινὴ πληθώρα διαζυγίων ποὺ μαστίζει τὸν κόσμο καὶ βέβαια τὴν Ἑλλάδα, – ἂν δὲν τὸ γνωρίσετε εἴμαστε πρῶτοι σὲ διαζύγια πανευρωπαϊκά! Μιλάει γιὰ σχέση μεταξὺ διαζυγίου καὶ ὁμοφυλοφιλίας ποὺ πρέπει νὰ γίνει ἀντικείμενο ἰδιαίτερης προσοχῆς ὄχι μόνο σὲ ψυχολογικὸ ἐπίπεδο ἀλλὰ κυρίως σὲ θεολογικό. Οὐσιαστικά, ὁ κ. Θερμὸς ἀρνεῖται νὰ δεῖ τὸ πραγματικὸ πρόβλημα ποὺ δὲν εἶναι ἄλλο ἀπὸ τὸ ὅτι ὁ γάμος, ἡ οἰκογένεια, εἶναι θεσμοὶ πολυχρησιμοποιημένοι καὶ ὡς ἐκ τούτου τρύπιοι ἀπὸ τὴν πολυχρησία. Τὸ νὰ μεγαλώνουμε τὰ παιδιά μας μὲ τὸ ὄραμα νὰ ἀνέβουν τὰ σκαλιὰ τῆς ἐκκλησίας ντυμένοι γαμπροὶ καὶ νυφοῦλες, τὸ μόνο ποὺ κάνουμε εἶναι νὰ διαιωνίζουμε κάτι φθαρμένο... Οἱ ἴδιες οἱ κοινωνικὲς συνθῆκες ἔχουν ξεπεράσει τοὺς θεσμοὺς αὐτοὺς ἀλλὰ τὸ σύστημα, ἡ κοινωνία, –καὶ ἡ ἐκκλησία βεβαίως-βεβαίως– τοὺς διατηρεῖ γιατὶ ἔτσι βολεύονται, δὲν μποροῦν νὰ κάνουν χωρὶς αὐτούς...

Καὶ σὰ νὰ μὴν φτάνουν ὅλα αὐτὰ ὁ κ. Θερμὸς ὑπερθεματίζει καὶ γιὰ τὶς θεραπεῖες ποὺ διάφορα κέντρα –κυρίως θρησκευτικά– κάνουν γιὰ νὰ σὲ «θεραπεύσουν» λέει ἀπὸ τὴν ὁμοφυλοφιλία – κάποια δὲ χρησιμοποιώντας μεσαιωνικὲς μεθόδους! Συγκεκριμένα γράφει: Ἕνας ἀριθμὸς ἀπὸ αὐτὲς τὶς ὁμοφυλοφιλίες δὲν εἶναι βαθιὰ ἐγκαταστημένες καὶ ἀπαιτοῦν κατάλληλη διάγνωση καὶ ψυχοθεραπευτικὴ βοήθεια ὥστε νὰ ἐκλείψουν. Προσέξτε τὶς λέξεις κατάλληλη διάγνωση καὶ ἐκλείψουν.⁴ Συνεχίζει δηλαδή, ἂν καὶ ἐπιστήμων, νὰ διαιωνίζει τὸ παραμύθι τῆς «ἀσθένειας» μιλώντας γιὰ διάγνωση και θεραπεία...

Θέλετε καὶ ἄλλα;

Ἡ ὁμοφυλόφιλη ἔλξη εἶναι ἀσύμβατη μὲ τὸ σχέδιο τοῦ Θεοῦ καὶ μὲ τὴν πρόνοια γιὰ συμμετοχὴ τοῦ ἀνθρώπου σὲ αὐτό.⁵ Προσωπικά, δὲν μᾶς εἶναι γνωστὸ κανένα σχέδιο τοῦ Θεοῦ, αὐτὸ ποὺ γνωρίζουμε εἶναι πὼς οἱ ἄνθρωποι ἔγραψαν γιὰ τὸν Θεὸ φορτώνοντάς του τὰ δικά τους σχέδια, τὶς δικές τους ἰδέες καὶ ἐπιθυμίες, θέλοντας ἔτσι οὐσιαστικὰ νὰ φέρουν τὸν κόσμο στὰ δικά τους ἀνέραστα μέτρα, γιατὶ πῶς θὰ διοικήσεις, πῶς θὰ στήσεις θρησκεία ἂν δὲν φοβίσεις – μάλιστα αὐτὸ ἀποτελεῖ μιὰ πάγια ταχτικὴ σὲ ὅλες τὶς ἀνὰ τὸν κόσμο θρησκεῖες –ὅπως καὶ σὲ ὅλα τὰ καθεστῶτα, ὁλοκληρωτικὰ καὶ δημοκρατικά–, ἀφοῦ, κείμενο Θεοῦ, ὡς σήμερα, δὲν ἐντοπίζεται οὔτε ἀράδα σὲ καμιά τους!!

Πολλὰ θὰ μπορούσαμε νὰ ποῦμε γιὰ τὸ ὅλο πόνημα, ἀφοῦ αὐτὰ ποὺ γράφονται σὲ κάθε σελίδα του ζητοῦν «ἀπόκρουση», ὅμως αὐτὸ θὰ ἀπαιτοῦσε ἐργασία μηνῶν, χρόνο ποὺ δὲν μποροῦμε νὰ ἀφιερώσουμε καὶ πού, γιὰ ἐμᾶς τουλάχιστον, δὲν ἔχει νόημα μιὰ καὶ δηλώσαμε εὐθὺς ἐξ ἀρχῆς πὼς «ἔχουμε ξεκαθαρίσει τὴ θέση μας καί, κυρίως, κατασταλάξει γιὰ τὶς ἀπόψεις μας καὶ τὶς προτιμήσεις μας», πάνω ἀπ᾿ ὅλα, ὅμως, γιὰ τὰ πιστεύω μας, θὰ συμπληρώναμε, ἐδῶ, τώρα.

Κλείνοντας λοιπὸν τούτη τὴ μικρή μας ἀναφορὰ στὸ βιβλίο, νὰ ποῦμε πὼς γελάσαμε ἀρκοῦντος διαβάζοντας το καὶ πὼς διασκεδάσαμε παρατηρώντας τὸν κ. Θερμὸ νὰ ἀκροβατεῖ προκειμένου νὰ βάλει –ὡς ἄλλος Πλάτων στὴν Πολιτεία του– τὴν δική του ἐπιστήμη πάνω ἀπὸ ὅλες τὶς ἄλλες, προσπαθώντας νὰ ἑρμηνεύσει τὰ πάντα γύρω του μὲ τὴ θεολογία – καὶ ἀπὸ τὴ θεολογία· ἀλλὰ καὶ προσπαθώντας νὰ λειάνει τὶς αἰχμηρὲς γωνίες τοῦ δόγματός του προσεγγίζοντας ἔτσι κομμάτι τῶν ὁμοφυλόφιλων. Μόνο ποὺ ἡ θεολογία ἀρνεῖται νὰ δεῖ πέρα ἀπὸ τὴν –θεϊκὰ πλασμένη, ὐποθέτουμε–, μύτη της καὶ βέβαια δὲν ἔχει σήμερα τὶς λύσεις ποὺ ἄλλες ἐπιστήμες ἔχουν νὰ προσφέρουν στοὺς ὁμοφυλόφιλους, ἔτσι ὥστε νὰ νοιώσουν καὶ αὐτοὶ ἄξια καὶ ἰσότιμα μέλη τῆς κοινωνίας καὶ ὄχι νὰ παραμένουν οἱ αἰώνιοι δακτυλοδεικτούμενοι, ὅπως πλειάδα «εἰδικῶν» –τοῦ παρόντως μὴ ἐξαιρουμένου– μόνιμα τοὺς θέλει!

Σημειώσεις

---

1. Ναπολέων Λαπαθιώτης, ἀπὸ συνέντευξή του στὸν Γιῶργο Περαστικὸ (Γ. Μ. Μυλωνογιάννη), περ. Νεοελληνικὰ Γρὰμματα, τεῦχ. 71, 9 Ἀπριλίου 1938. (Στὴ συνέντευξη, ἐνοεῖται, πὼς ὁ Λαπαθιώτης μιλάει βέβαια σὲ πρῶτο πρόσωπο ποὺ ἐμεῖς ἀλλάξαμε γιὰ λόγους συνοχῆς τοῦ κειμένου μας).

2. K. J. Dover, Ἡ ὁμοφυλοφιλία στὴν ἀρχαία Ἑλλάδα, μετ. Παναγιώτης Χιωτέλλης, Ἐκδόσεις Π. Χιωτέλλη, Ἀθήνα 1990, σελ. 224.

3. Βασίλειος Θερμός, Πάθος καὶ ἔλξη, Ἐκδόσεις Ἐν πλῷ, Ἀθήνα 2016, σελ. 272.

4. Βασίλειος Θερμός, Πάθος καὶ ἔλξη, ὅ.π., σελ. 660.

5. Βασίλειος Θερμός, Πάθος καὶ ἔλξη, ὅ.π., σελ. 660.

ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΣΜΟΣ ΚΑΙ ΟΜΟΦΥΛΟΦΙΛΙΑ

Χριστιανισμός και ομοφυλοφιλία, ένα πρώτο βλέμμα

Σε ποιον να πουληθώ;

πιο κτήνος να λατρέψω;

ποια ιερή εικόνα χτυπιέται;

ποιες καρδιές να τσακίσω;

Αρθούρος Ρεμπώ

Το να προσπαθήσει κανείς να μιλήσει, στο ομολογουμένως σύντομο μέγεθος ενός άρθρου, μιας ανάρτησης, ενός κειμένου τέλος πάντων για ένα ιδιαίτερο και δύσκολο -και πάλι ομολογουμένως- θέμα, όπως είναι το παρόν, είναι σαν να θέλει να πραγματοποιήσει έναν άθλο -πέρα του ότι κινδυνεύει να το αδικήσει. Αλλά από μόνο του το θέμα αποτελεί πρόκληση, και αν οι άθλοι ήταν για τον Ηρακλή, εν απουσία Ευρυσθέα -ή κάπως έτσι τέλος πάντων- είπα να καταπιαστώ στα όρια που μου επιτρέπει ο χρόνος μου και οι δυνάμεις μου, μια και ο Ηρακλής -ομολογουμένως- ήταν ένας και μοναδικός.

Καλό θα ήταν πριν αρχίσουμε, να ξεκαθαρίσω ένα δυο πραγματάκια για να καταλάβει ο αναγνώστης και, αν θέλει, συνεχίσει την ανάγνωση. Αρχικά θα ήθελα να δηλώσω πως σκοπός μου δεν είναι να προσβάλω κανέναν, πολύ περισσότερο τους γκέι που θρησκεύονται και που επιθυμούν -παρά τις αντιξοότητες- να παραμείνουν πιστοί στην όποια θρησκευτική  επιλογή τους. Κύριος στόχος μου εδώ είναι να θέσω ερωτήματα με μια λογική σειρά και όχι να προτείνω λύσεις, αφού ένα καλό κείμενο που σέβεται το θέμα του, τελειώνει με ερωτηματικό και όχι με τελεία. Πιθανόν σε πολλά ο αναγνώστης να διαφωνήσει, αλλά αν έστω και για μια στιγμή αναλογιστεί πως τα πράγματα δεν είναι και τόσο ξεκάθαρα, όπως ως τώρα πίστευε, τότε ο στόχος επιτεύχθηκε. Για τους αμετανόητα πιστούς δεν έχω να πω κάτι, μια και όπου εισέρχεται ο παράγοντας πίστη, δηλαδή το, «εγώ σε αυτό πιστεύω», η λογική πάει περίπατο και η κουβέντα οφείλει να σταματά ακριβώς εκεί, πριν καλά-καλά αρχινήσει!

Ο χριστιανισμός, και όταν λέμε χριστιανισμός εδώ, δεν τον ξεχωρίζουμε, αλλά εννοούμε όλα τα δόγματα, και όλες τις αιρέσεις, έτσι όπως αυτά διαμορφώθηκαν ανά τους αιώνες, αφού με μικροδιαφορές και αποκλείσεις όλα τους πιστεύουν στην ύπαρξη του Χριστού. Μην λησμονείτε ότι τα πάντα είναι πολιτική, ακόμα και στις θρησκείες -για να μην πω, κυρίως σε αυτές.

Ο χριστιανισμός λοιπόν ξεκίνησε σαν αίρεση του Ιουδαϊσμού, μια και η συντριπτική πλειοψηφία των Εβραίων ποτέ δεν δέχτηκε τον Χριστό σαν Μεσσία τους και ακόμα και τώρα που γράφω τούτες τις αράδες, τον περιμένουν! Υπάρχουν βέβαια και οι εξαιρέσεις, που όμως επιβεβαιώνουν τον κανόνα. Ο χριστιανισμός όμως θέριεψε και απλώθηκε, και κατά πως φαίνεται οι Εβραίοι την πάτησαν, μια και δεν του έδωσαν την πρέπουσα σημασία όταν ήταν ακόμα στα σπάργανα, αφού δεν περίμεναν την όλη εξέλιξη· γεγονός που δικαιολογεί την απραξία τους. Γι' αυτούς, ο Χριστός ήταν ένας ακόμα «προφήτης», μια και από τέτοιους η εποχή εκείνη έβριθε κυριολεκτικά. Έτσι αρχικά τον αγνόησαν. Ο χριστιανισμός όμως δεν παύει να είναι γέννημα θρέμμα των Εβραίων, έστω και μιας μικρής -αρχικά- μειοψηφίας.

Η νέα θρησκεία όμως, αφού θέριεψε και πήρε τα ινία τής εξουσίας στα χέρια της -κάτι που από την πρώτη στιγμή ποθούσε διακαώς- μετατράπηκε σε πραγματικό δυνάστη για όλους εκείνους που δεν την ακολουθούσαν και που τέλος πάντως ήθελαν να παραμείνουν πιστοί στους θεούς που χρόνια λάτρευαν -τόσο αυτοί όσο και οι πρόγονοί τους. Ο χριστιανισμός όμως από θέση ισχύος τώρα πια δεν έμεινε με σταυρωμένα τα χέρια -σαν τον Θεό του- αλλά με μια σειρά από μέτρα, και βέβαια χρησιμοποιώντας ανενδοίαστα βία, επιδόθηκε σε μια πολιτική πολέμου, άκρως αιματηρή, και τελικά επικράτησε, εξαλείφοντας θρησκείες και πολιτισμούς αιώνων. Η αρχαία Ελλάδα βέβαια θα επανέλθει, όσο κι αν ο χριστιανισμός έκανε τα πάντα για να εξαλείψει τη σκέψη της, την τέχνη της, τη φιλοσοφία της και τις επιστήμες της, για να πάρει τελικά τη ρεβάνς, πολλά χρόνια όμως μετά!

Ο χριστιανισμός σα θρησκεία είναι απόλυτο δημιούργημα του Αποστόλου Παύλου. Ο Παύλος πήρε βέβαια το χαρακτηρισμό του Αποστόλου, αν και ποτέ δεν είδε και δεν μίλησε με το Χριστό, όσο Αυτός ήταν στη γη. Ποτέ δεν τον ακολούθησε στην επίγεια πορεία Του και βέβαια δεν τον είδε να μαρτυράει. Όλα οφείλονται σε ένα όραμα που -όπως ισχυρίζεται- είδε και από τότε έγινε ο πιστότερος Απόστολός Του. Αλλά αυτά όμως είναι για τα βιβλία των θρησκευτικών και δεν αποτελούν ιστορικό γεγονός. Η ιστορία διδάσκει πως τούτος ο Απόστολος πηγαινοερχόταν και μπαινόβγαινε στη Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία σαν στο σπίτι του, κηρύσσοντας για τη νέα θρησκεία σε μια εποχή πολύ δύσκολη στις μετακινήσεις, χωρίς να έχει κανέναν -μα απολύτως κανέναν- έλεγχο. Αλλά αυτά είναι θέματα για έρευνα και για πολύ ενδιαφέροντα βιβλία.

Για να προσεγγίσουμε σιγά-σιγά το θέμα, ξεκινώ λέγοντας πως, στα επίσημα κείμενα των Ευαγγελίων -γιατί μην ξεχνάμε πως υπάρχουν και τα ανεπίσημα τα ονομαζόμενα «κρυφά» που γράφτηκαν την ίδια περίοδο με τα «κανονικά», απλά οι πρώτες Σύνοδοι δεν τα αναγνώρισαν αλλά επέλεξαν, για ευνόητους λόγους, μόνο τα γνωστά τέσσερα. Στα επίσημα Ευαγγέλια λοιπόν που πιστεύετε πως γράφτηκαν από τους τέσσερις μαθητές του Χριστού -Λουκά, Ματθαίο, Μάρκο και Ιωάννη- δεν υπάρχει λέξη του Χριστού -των Ευαγγελιστών καλύτερα- που να αναφέρεται στην ομοφυλοφιλία. Δεν ξέρω πώς τους ξέφυγε το θέμα, αλλά τους ξέφυγε. Θες δεν τους ενδιέφερε άμεσα, θες το θεώρησαν ελάσσων σημασίας, θες δεν είχαν λόγο να γράψουν, θες δεν ήθελαν, θες δεν είχαν κάποιο χειροπιαστό γεγονός του Χριστού και βέβαια ούτε λόγος για να αναφέρουν κάποιο φανταστικό περιστατικό, πάντως δεν έγραψαν. Οι δημιουργοί όμως του χριστιανισμού, και συγκεκριμένα ο Παύλος, δεν θα μπορούσε να αφήσει το θέμα μετέωρο. Τι είναι αυτό, να μην αναφέρουν λέξη για την ομοφυλοφιλία τα τέσσερα Ευαγγέλια; Είναι δυνατόν; Πώς θα χτιστεί θρησκεία αν δεν ελέγχουμε τα πάντα, και κυρίως τις παρεκκλίσεις;

Μην λησμονείτε το τι πέρασε ο Έρωτας από το χριστιανισμό. Λοιδορήθηκε, εκδιώχθηκε, θεωρήθηκε μίασμα, αμαρτία, ασθένεια και όλα αυτά για να μπάσουν τον άνθρωπο σε μια γραμμή και σε έναν τρόπο σκέψης που ουσιαστικά δεν είναι σκέψη, αλλά σκότος. Απόλυτο μάλιστα. Να τον αποκόψουν από την ίδια του τη φύση, γιατί η φύση του ανθρώπου είναι ερωτική. Τι στο καλό, δεν ήξεραν οι Αρχαίοι Έλληνες που τον είχαν θεό; Γιατί του αφιέρωσαν τόσα κείμενα, τόσα ποιήματα, τόσα έργα τέχνης, έφτιαξαν τόσους μύθους γι' αυτόν; Ουσιαστικά όμως ο χριστιανισμός κατακρημνίζοντας τον έρωτα από το βάθρο του, επιθυμούσε να έχει έτσι τον πλήρη έλεγχο του ανθρώπου, περιορίζοντας, αν όχι εξαλείφοντας, τις παρεκτροπές. Έκανε μάλιστα αγωνιώδη προσπάθεια να αντικαταστήσει τον έρωτα με την αγάπη. Και αυτό γιατί ήταν πιο προσιτή λέξη για τον χριστιανισμό, μια και ο Χριστός είχε μιλήσει για αγάπη. Η αγάπη όμως είναι ένα γενικότερο συναίσθημα που σε καμιά περίπτωση δεν ανταποκρίνεται στο ερωτικό αίσθημα που εγώ νοιώθω για το άλλο ή το ίδιο με εμένα φύλο. Επιπλέον, αγάπη νοιώθω και για έναν δημιουργό τέχνης και το δημιούργημά του, για ένα σπίτι, για τη χώρα μου, για ένα ρούχο, για ένα φαγητό, για μια εποχή του έτους, για ένα άθλημα, για τους γονείς μου, τα αδέλφια μου, τους φίλους μου κλπ.

Οπότε η αγάπη σε καμιά περίπτωση δεν ανταποκρίνεται και δεν μπορεί να ταυτιστεί με τον έρωτα. Σκεφτείτε μόνο πως ήταν τέτοια η παράφραση που επιχείρησε ο χριστιανισμός, που και τα ερωτικά δημοτικά μας τραγούδια σε όλες τις πρώτες συλλογές τα βάφτιζαν «της αγάπης» και όχι ερωτικά τραγούδια -ή του έρωτα- μια και είναι σαφέστατο πως εκφράζουν τον ερωτικό πόθο του Έλληνα και της Ελληνίδας. Μόλις τα τελευταία χρόνια, στις νεώτερες εκδοθείσες συλλογές τα τραγούδια αυτά πήραν τον σωστό χαρακτηρισμό τους. Ακόμα και ο Πολίτης, ως τραγούδια της αγάπης τα αναφέρει. Αλλά δεν θα περίμενε κανείς κάτι διαφορετικό από κάποιον που θέλει να κατέχει μια πανεπιστημιακή έδρα· είναι ευκόλως εννοούμενο πως θα έπρεπε να «χαϊδεύει» το σύστημα. Περισσότερα για τη χριστιανική αγάπη και τον Έρωτα των αρχαίων Ελλήνων, παραπέμπω στην αξεπέραστη εισαγωγή του Ιωάννη Συκουτρή στο Περί έρωτος συμπόσιον του Πλάτωνα.

Μέχρι εδώ λοιπόν έχουμε δει πως, αν και τα Ευαγγέλια δεν κάνουν καμιά αναφορά -θετική ή αρνητική- στην ομοφυλοφιλία, έρχεται ο Απόστολος Παύλος να τα «συμπληρώσει» και να μιλήσει αυτός για ό,τι Εκείνα «παρέλειψαν». Και αναρωτιέται κανείς, γιατί; Τα όσα είχε πει ο Χριστός, κοτζάμ Θεός δεν του αρκούσαν; Μάλλον όχι, γιατί ο Παύλος ήθελε και είχε στο νου του μια παγκόσμια θρησκεία, εν αντιθέσει με τον Απόστολο Πέτρο που πίστευε πως ο χριστιανισμός απευθύνεται αποκλειστικά στους Εβραίους και «πιάστηκε» με τον Παύλο, αφού διαφώνησε εντονότατα πάνω σε αυτό, και αποσύρθηκε. Και μιλάμε για τον Απόστολο Πέτρο που είχε ακολουθήσει τον Χριστό από κοντά στην επίγεια πορεία Του, τον είχε δει να μαρτυράει αναίτια, που τον αρνήθηκε και που μετανιωμένος έκλαψε πικρά γι' αυτό. Ο Απόστολος Παύλος αν και απών σε όλα αυτά, πήρε το πάνω χέρι από τον Πέτρο για να δημιουργήσει μια θρησκεία έτσι όπως την οραματιζόταν αυτός, παραγκωνίζοντάς τον.

Έτσι ο Παύλος, ορμώμενος από ένα δικό του όραμα για μια παγκόσμια θρησκεία, άρχισε να κόβει και να ράβει στα μέτρα του τη θρησκεία αυτή. Στην Α' προς Κορινθίους επιστολή του γράφει μεταξύ άλλων:

«Μην πλανάσθε! Ούτε οι πόρνοι, ούτε οι ειδωλολάτρες, ούτε οι μοιχοί, ούτοι εκθηλυμένοι, ούτε οι αρσενοκοίτες, ούτε οι πλεονέκτες, ούτε οι κλέφτες, ούτε οι μέθυσοι, ούτε οι υβριστές, ούτε οι άρπαγες δεν πρόκειται να κληρονομήσουν τη βασιλεία του Θεού. Και τέτοιοι ήσασταν κάποιοι από σας». (Α΄ Κορ. Στ΄ 9-11).

Βέβαια η περικοπή αυτή είναι απόλυτη και κάτι τέτοιο δεν θα ήταν αρεστό στον άνθρωπο της εποχής εκείνης. Πολύ περισσότερο σε έναν Κορίνθιο που είχε γαλουχηθεί με θεούς πιο ελαστικούς που δεν του μιλούσαν για απαγορεύσεις, αφού στην Αρχαία Ελλάδα δεν υπήρχε θεία εντολή για καθορισμό της σεξουαλικής ζωής. Έτσι αποφασίζει να λαϊκίσει λίγο και προσθέτει πως, όλα τούτα τα αποβράσματα θα εισέλθουν στην Βασιλεία των ουρανών, μεταποιούμενοι. Όταν δηλαδή έρθουν στα «μέτρα» και τα «σταθμά» του Παύλου, μετανοούντες ειλικρινώς, κι όχι εμμένοντες αμετανοήτως στην αμαρτία. (Α΄Κορ. ς΄9).

Και βέβαια τους καθησυχάζει: «Αλλά πλυθήκατε, αλλά αγιασθήκατε, αλλά δικαιωθήκατε με την επίκληση του ονόματος του Κυρίου Ιησού Χριστού και με τη χάρη του Αγίου Πνεύματος». (Α΄ Κορ. Στ΄ 9-11).

Και το παραλήρημα του Αποστόλου Παύλου θα συνεχιστεί στην Προς Ρωμαίους Α' επιστολή (η υπογράμμιση δική μου):

«Γι' αυτό, ο Θεός τούς παρέδωσε σε πάθη ατιμίας· επειδή, και οι γυναίκες τους αντικατέστησαν τη φυσική χρήση με την αφύσικη· παρόμοια δε και οι άνδρες, αφήνοντας τη φυσική χρήση τής γυναίκας, άναψαν μέσα τους από την επιθυμία τους ο ένας προς τον άλλον, κάνοντας την ασχημοσύνη, αρσενικοί σε αρσενικούς, και απολαμβάνοντας στον εαυτό τους την πρέπουσα αντιμισθία τής πλάνης τους.

Και καθώς αποδοκίμασαν το να έχουν επίγνωση του Θεού, ο Θεός τούς παρέδωσε σε αδόκιμον νου, ώστε να κάνουν εκείνα που δεν πρέπει· επειδή, είναι γεμάτοι από κάθε αδικία, πορνεία, πονηρία, πλεονεξία, κακία· είναι γεμάτοι από φθόνο, φόνο, φιλονικία, δόλο, κακοήθεια· ψιθυριστές, κατάλαλοι, με μίσος για τον Θεό, υβριστές, υπερήφανοι, αλαζόνες, εφευρετές κακών, απειθείς στους γονείς, χωρίς σύνεση, παραβάτες συμφωνιών, άσπλαχνοι, ασυμφιλίωτοι, ανελεήμονες». (Ρωμαίους 1: 25-31)

Ουσιαστικά, ο Χριστιανισμός, αυτό που προσπαθούσε να κάνει ήταν να βάλει τον κόσμο σε «τάξη». Βέβαια κανένας δεν του το ζήτησε, αλλά ορμώμενος από δική του διάθεση το επιχείρησε· αν και ο κόσμος καμιά ανάγκη δεν το είχε. Αντίθετα είχε να επιδείξει, ως τότε, έναν υπέροχο τρόπο ζωής και βέβαια σπουδαία έργα και επιστήμες που πολλές φορές υπερέβαιναν τον ίδιο τον άνθρωπο, για να μιλήσω μόνο για την Αρχαία Ελλάδα και να μην πιάσω πολιτισμούς άλλων λαών. Τώρα μπαίνω στον πειρασμό -υποθέτω όχι τον τελευταίο- να ανοίξω μια μικρή παρένθεση και να πω πως, η αποτυχία του χριστιανισμού είναι και πλήρης και παταγώδης. Δεν γνωρίζω κανέναν οπαδό της θρησκείας αυτής που να έχει ενστερνιστεί πραγματικά το «αγαπάτε αλλήλους»! Αντίθετα όλοι κινούνται από προσωπικά μικροσυμφέροντα και επιδιώξεις -οικονομικές και όχι μόνο.

Στα πλαίσια λοιπόν αυτά, κάθε ενέργεια που παραβιάζει την αποστολή του σεξ -που για τον χριστιανισμό η αποστολή αυτή είναι ξεκάθαρα και αποκλειστικά η αναπαραγωγή και σε καμιά περίπτωση η απόλαυση- εκδιώχθηκε, κυνηγήθηκε ανελέητα, στηλιτεύτηκε, καυτηριάστηκε, ονομάστηκε μέγα αμάρτημα, φοβερίστηκε με φρικτές μεταθανάτιες τιμωρίες. Είτε βέβαια μιλάμε για πρωκτικό είτε για στοματικό σεξ, είτε για αυνανισμό, είτε για σεξ σε κάποια πτυχή του σώματος, είτε για κολπικό σεξ με χρήση αντισυλληπτικών μέσων. Μάλιστα -και εδώ θα με συγχωρέσετε αλλά δεν γνωρίζω πολλά περί αγίων, αφού οι βίοι τους μου είναι άγνωστοι αλλά και αδιάφοροι- ο άγιος Νικόδημος ο Αγιορείτης σε κάποιο έργο του που φέρει τον τίτλο Εξομολογητάριον φτάνει στο σημείο να πει πως, το πρωκτικό και στοματικό σεξ μεταξύ ετερόφυλων ζευγαριών είναι μεγαλύτερη αμαρτία, παρά όταν ενεργείται από ομόφυλους. Υποθέτω πως ο άγιος Νικόδημος είχε ανακαλύψει την ζυγαριά της αμαρτίας, και ισοσταθμίζοντας τα πράγματα είδε πως η ακίδα γέρνει προς τα ετερόφυλα ζευγάρια που κάνουν πρωκτικό ή στοματικό σεξ, άρα όλοι εσείς οι θρησκευόμενοι ομοφυλόφιλοι μην χάνεται τις ελπίδες σας για εγκατάσταση στον Παράδεισο.... 

Προφανώς όμως -λέω εγώ τώρα- ο άγιος Νικόδημος θέλει να τονίσει το γεγονός ότι εκεί -στα ετερόφυλα ζευγάρια- υπάρχει η κολπική οδός που επιδεικτικά αγνοείται. Αλλά εδώ πρέπει να μιλήσει κανείς για την πιο πολιτισμένη διάσταση του σεξ, για την κτηνώδη πλευρά του, και αυτό είναι μεγάλη κουβέντα που ξεπερνάει τα στενά μας πλαίσια. Να πω μόνο πως, όποιος δεν έχει υποτάξει το κορμί του σε ανομολόγητες τρελές, δεν έχει ερωτευτεί και δεν έχει χαρεί τον έρωτα πραγματικά. Και για να το πω με τα λόγια του Ζαν Λυκ Γκοντάρ, «ο έρωτας ή είναι τρελός ή δεν είναι έρωτας!!» Κατανοεί λοιπόν κανείς γιατί ο έρωτας έπρεπε να εξοριστεί στο πυρ το εξώτερον, γιατί κινδύνευαν να τους χαλάσει το οικοδόμημα που με τόσο κόπο έχτιζαν.

Τώρα εύλογα θα αναρωτηθεί ο αναγνώστης γιατί δεν αρχίζω την παρούσα γραφή μου και σκέψη μου από την Παλαιά Διαθήκη. Γιατί απλούστατα φίλε αναγνώστη, η μυθολογία των Εβραίων –η Παλαιά Διαθήκη δεν είναι τίποτα περισσότερο από τους μύθους των Εβραίων- στο λαό αυτόν απευθύνεται. Τώρα, αν εύλογα με ρωτήσεις κανείς γιατί διδάσκεται στα σχολειά μας -υποθέτω, αν και δεν έχω την παραμικρή επαφή με το χώρο του σχολείου, πως ακόμα διδάσκεται- φοβάμαι ότι δεν έχω την απάντηση. Αλλά αυτή μπορεί να την αναζητήσει κανείς αν σκεφτεί γιατί δεν διδάσκεται ο Ησίοδος και η -ούτως ή άλλως- σπουδαία Θεογονία του, αλλά ο μαθητής μαθαίνει πως, Αβραάμ εγέννησε Ισαάκ, Ισαάκ εγέννησε, δεν ξέρω κ' εγώ ποιόν; και πάει λέγοντας...

Στην Παλαιά Διαθήκη λοιπόν -συγκεκριμένα στο «Λευϊτικό»- διαβάζουμε ότι είναι βδέλυγμα, αν μια γυναίκα κοιμηθεί με γυναίκα και έναν άνδρας με άνδρα.

«Και με άρρενα δεν θα συνευρεθείς, όπως με γυναίκα· είναι βδέλυγμα.
Ούτε θα συνευρεθείς με οποιοδήποτε κτήνος, ώστε να μολυνθείς μαζί του· ούτε γυναίκα θα σταθεί μπροστά σε κτήνος, για να βατευτεί· είναι βέβηλο.
Μη μολύνεστε σε τίποτα απ' αυτά· επειδή, σε όλα αυτά μολύνθηκαν τα έθνη, που εγώ διώχνω από μπροστά σας.
Μολύνθηκε και η γη· γι' αυτό, ανταποδίδω την ανομία της επάνω της, και η γη θα ξεράσει τούς κατοίκους της». («Λευϊτικό», 18: 22-25)

Κατανοεί τώρα κανείς γιατί ο Απόστολος Παύλος έπρεπε οπωσδήποτε να περιλάβει την ομοφυλοφιλία και να μην την αφήσει σε χλωρό κλαρί, που λέει ο λόγος. Γιατί η θρησκεία που ίδρυσε έπρεπε πάση θυσία να είναι συνέχεια της παλιάς των Ιουδαίων, και πώς θα ήταν συνέχεια αν δεν έλεγε τα ίδια και άλλαζε ρώτα ή σιωπούσε στο συγκεκριμένο θέμα. Να λοιπόν γιατί ο Παύλος «συμπλήρωνε» όπου έκρινε σκόπιμο τον Λόγο των Ευαγγελιστών. Εξάλλου ο ίδιος ο Χριστός είχε πει πως, δεν ήρθε να καταλύσει τον παλιό νόμο αλλά να τον συμπληρώσει. Έτσι ο Παύλος «συμπλήρωνε» ό,τι δεν πρόλαβε ο Χριστός. Για να έρθει το σιροπάκι και να δέσει, να σιροπιαστεί το γλυκό, να κανελλωθεί και το ρυζόγαλο για να είναι έτοιμα και να σερβιριστούν καταλλήλως την κατάλληλη στιγμή.

Τον Απόστολο Παύλο θα έρθουν να συμπληρώσουν με τη σειρά τους, ταυτιζόμενοι μαζί του, αρκετοί πατέρες και άγιοι του χριστιανισμού, καθορίζοντας μάλιστα και ποινές -όχι που θα άφηναν το θέμα χωρίς φοβέρες και τιμωρίες. Μην λησμονείτε πως κάθε θρησκεία βασίζεται στο φόβο του ανθρώπου για το θάνατο. Φοβερίζοντας χτίζεις πύργους και όχι με το σταυρό στο χέρι. Αν διαφωνείτε, πείτε μου εσείς μια θρησκεία που να μην τάζει μεταθανάτια ζωή με τιμωρίες και επιβραβεύσεις, κι εγώ θα σας αποδείξω πως -αν υπάρχει τέτοια θρησκεία- δεν έχει ούτε έναν οπαδό!!

Έτσι, κατά τον Μέγα Βασίλειο: «ο την ασχημοσύνην εις τους άρρενας διαπράξας, μετανοήσας και εξομολογηθείς, επί δέκα και πέντε έτη έπρεπε να κωλύεται των αγιασμάτων, νηστεύων και προσκλαίων». Πιο αυστηρός θα είναι ο Γρηγόριος ο Νύσσης: «επί δέκα και οκτώ έτη εκώλυε της μεταλήψεως τον αρσενοκοιτούντα». Πιο λαϊκός, αλλά και ανθρώπινος θα έλεγα, ο Θεόδωρος Στουδίτης κατέβασε κατά πολύ την ποινή, στα δύο έτη: «αφού ελεγχθή ότι πράγματι μετενόησεν, εν τω μεταξύ ξηροφαγών και κάμνων ημερησίως διακοσίας μετανοίας».

Για όποιον ονειρεύεται την βυζαντινή κοινωνία· ξέρετε εκείνη που δεν μπορούσες να κουνηθείς μια και ήταν η πρώτη που είχε ανακαλύψει, καθιερώσει, εφαρμόσει και διδάξει την διαρχική μορφή εξουσίας. Από τη μια δηλαδή ο Αυτοκράτορας, από την άλλη ο Πατριάρχης, και πήγαινε εσύ τώρα να κουνηθείς, έστω· δεν μιλάω να ζητήσεις δικαιώματα -τα οποιαδήποτε δικαιώματα. Με την συγκεκριμένη μορφή εξουσίας λοιπόν, το περιβόητο Βυζάντιο αποκτούσε τον πλήρη έλεγχο και σώματος και ψυχής του ανθρώπου. Αν το προτιμάτε αλλιώς, και στο πάνω κεφάλι και στο κάτω. Απολύτως όμως! Για όποιον την ονειρεύεται λοιπόν, θα πω πως οι βυζαντινοί απολάμβαναν βέβαια τον έρωτα στο μέτρο που μπορούσαν, και πως ο ομοφυλόφιλος έρωτας είχε και αυτός το μερίδιό του και σε αυτήν την κοινωνία, παρόλο το ανελέητο κυνήγι, τις απειλές και τις τιμωρίες του χριστιανισμού. Η διαφορά είναι ότι οι βυζαντινοί, αν και απολάμβαναν τον έρωτα, είχαν εν συνεχεία σωρεία τύψεων που τους δημιουργούσαν με τη σειρά τους πολλαπλά ενοχικά σύνδρομα που κατέληγαν, πού αλλού; στους ρασοφόρους, προκειμένου να εξομολογηθούν και να εξηγήσουν το γιατί ακολούθησαν τη φύση τους και απόλαυσαν τον έρωτα, ζητώντας συγχώρεση, προκειμένου να... ξανακυλήσουν! Μια τέτοια ζωή όμως, δεν μπορεί σε καμιά περίπτωση να είναι ζωή, αλλά, ευθανασία.

Κλείνω προς το παρόν την μικρή αυτή αναφορά μου με ένα αστείο. Αστείο με την έννοια τού ότι το όλο θέμα είναι «βαρύ» και χρειάζεται την αποβολή φορτίου στη... θάλασσα προκειμένου να γίνει το πλοίο ελαφρύτερο, άρα και το ταξίδι ασφαλέστερο. Η λέξη γκέι δεν υπάρχει βέβαια σε κανένα από τα ιερά κείμενα του χριστιανισμού. Ευαγγέλια, Πατερικά κείμενα, επιστολές του Παύλου, Παλαιά Διαθήκη, Καινή Διαθήκη, Αποκάλυψη κλπ. δεν αναφέρουν τη λέξη αυτή. Και θα μου πείτε -και πολύ σωστά πως- πώς θα μπορούσε αφού είναι όρος πολύ μεταγενέστερος; Ωραία. Δεν ανιχνεύεται όμως ούτε η λέξη ομοφυλοφιλία, αφού και αυτή είναι μεταγενέστερη, αν και προγενέστερη του όρου γκέι.

Αν τώρα αναρωτιέστε όλοι εσείς, που θέλετε, και επιμένετε να πιστεύετε σε μια θρησκεία που ουδέποτε θα κάνει αποδεχτή την σεξουαλική σας προτίμηση, μια και επιδεικτικά αγνοεί τη βάση της -και βάση της χριστιανικής θρησκείας είναι εκείνο το, Αγαπάτε αλλήλους. Αν λέω, αναρωτιέστε για το πώς αναφέρονται οι ομοφυλόφιλοι στα ιερά κείμενα του χριστιανισμού -καλύτερα πώς «στόλιζαν» τους ομοφυλόφιλους. Ιδού λοιπόν: Αρσενοκοίτες, ανδρομανείς, νοσούντες την θήλειαν νόσον, αρρενομίκτες, οι πάσχοντες τα των γυναικών, θηλυδρίες άνδρες, άρρενες άρρεσι την ασχημοσύνην εργαζόμενοι, αρρενοφθόροι, ανδραποδοκάπηλοι, Σοδομίτες, οι την ασχημοσύνην εις τους άρρενας διαπράξαντες, αρρενομανούντες.

Σας αρκούν, ή θέλετε και σημερινά; Πάρτε λοιπόν να έχετε (ακριβώς όπως λέμε σε στιγμές πάθους, «πάρτα άρρωστε»): Ανώμαλοι, καταραμένοι, κολασμένοι, παραστρατημένοι, καταδικασμένοι στην αιώνιαν πυράν, τερψίκωλοι, τερψίπρωκτοι, οπισθότερψοι, αυτοί που έχουν το κουσούρι, ασχημονούντες, παρά φύσην συνουσιαζόμενοι κλπ.

Αλλά αρκετά για την ώρα νομίζω!!

---

© κειμένου: gayekfansi.blogspot.gr, με την επιφύλαξη κάθε δικαιώματος.