Παρασκευή, 5 Οκτωβρίου 2018

Ἕνα ποίημα τοῦ Σάντρο Πέννα (a poem by Sandro Penna)










Χάνομαι στὸ λαϊκὸ προάστιο
ποὺ εἶναι ὅλο ζωὴ καθὼς βραδιάζει.
Ἀνάμεσα σ᾿ ἀνθρώπους εἶμαι, μακρινοὺς
σ᾿ ἐμένα: ὑπέροχοι στὰ ματια μου ἄντρες:
καθάριοι, ζωντανοί, ἀξίες άφανέρωτες.
Κι ὅλοι τους ἴσιοι κι ἄγνωστοι καὶ νέοι.

Σὲ κάποια σκοτεινὴ γωνιὰ παίρνω τὴ θέση
ποὺ μ᾿ ἄφησε ὁ έργάτης τρέχοντας
(μόλις καὶ πρόλαβε) στὸ βιαστικὸ λεωφορεῖο.
Τὴν ὄψη του δὲν εἶδα, ἀλλὰ φυλάω στὴν καρδιὰ
τὴ σβέλτη κίνησή μου. Καὶ μ᾿ ἀπομένει
(ἀπ᾿ τὸν ἀνώνυμο αὐτόν, ποὺ μοῦ τὸν πῆρε
ἡ ζωή), ἐκεῖ στὴ σκοτεινὴ γωνιά,
μιὰ τίμια ζώου μυρωδιά, σάν τὴ δική μου.








Σάντρο Πέννα, ἀπὸ τὴ συλλογή, Ὁ σκονισμένος ποδηλάτης, ἀνθολόγιση – μετάφραση – σημείωμα, Ἐρρίκος Σοφρᾶς, Ἐκδόσεις Τὸ Ροδακιὸ, Ἀθήνα 2012.


Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου