«Η ΑΛΛΟΤΡΙΩΣΗ ΤΗΣ ΕΛΞΗΣ», ἕνα ποίημα τῆς Κατερίνας Ἀγγελάκη-Ροὺκ (1939-2020)

Η ΑΛΛΟΤΡΙΩΣΗ ΤΗΣ ΕΛΞΗΣ

Ἡ σάρκα ἔγινε σελίδα
τὸ δέρμα χαρτὶ
τὸ χάδι ἔννοια ἀφηρημένη
τὸ σῶμα καινούργια θεωρία τοῦ ἀνύπαρκτου.
Ἀλήθεια, πῶς νὰ περιγράψω
τὴ φύση ὅταν μ᾿ ἔχει ἐγκαταλείψει
καὶ μόνο στὴν πρεμιέρα τοῦ φθινοπώρου
θυμᾶται νὰ μὲ προσκαλέσει καμιὰ φορά;
Ἐλπίζω νὰ βρῶ τὸ θάρρος
μιὰ τελευταία ἐπιθυμία νὰ ἐκφράσω:
γδυτὸ ἕνα ὡραῖο ἀρσενικὸ νὰ δῶ
νὰ θυμηθῶ, σὰν τελευταία εἰκόνα
νὰ κουβαλῶ τὸ ἀντρικὸ σῶμα
ποὺ δὲν εἶναι ὕλη
ἀλλὰ ἡ ὑπερφυσικὴ οὐσία τοῦ μέλλοντος.
Γιατὶ αὐτὸ θὰ πεῖ ἡδονή:
ν᾿ ἀγγίζεις τὸ φθαρτὸ
καὶ νὰ παραμερίζεις τὸ θάνατο.

---

Ἀπὸ τὴ συλλογή, Ἡ ἀνορεξία τῆς ὕπαρξης, Εκδόσεις Καστανιώτη, Ἀθήνα 2011.

Οἱ πολεμιστὲς τοῦ Ριάτσε (Riace Warrior)

 

Οἱ πολεμιστὲς τοῦ Ριάτσε, ἀφιέρωμα

Ἀντὶ προλόγου

Εἶναι γνωστὸ πὼς ἡ θάλασσα στάθηκε ἀρκετὲς φορὲς προστατευτικὴ ὡς ἀναφορὰ τὴν ἀρχαία τέχνη. Ἔκλεισε προατατευτικὰ μέσα στὴ σκοτεινὴ άγκαλία της πολλοὺς ἀπὸ τοὺς ἀρχαίους ἑλληνικοὺς θυσαυροὺς προφυλάσσοντάς τους ἀπὸ τὴν ὀργὴ καὶ τὴ μανία τῶν χριστιανῶν. Ἀλλὰ στάθηκε καὶ ἀνοιχτοχέρα προσφέροντάς μας πολλοὺς ἀπὸ τοὺς θησαυροὺς ποὺ ὅλα αὐτὰ τὰ χρόνια ἔκρυβε μέσα της. Πολλὰ ἀπὸ τὰ χάλκινα κυρίως ἀγάλματα ποὺ σήμερα κοσμοῦν τὶς αἴθουσες τῶν μουσείων μας ἔχουν βρεθεῖ στὴ θάλασσα, εἴτε τυχαῖα, εἴτε κατόπιν ἐρευνῶν τῆς Ἐφορείας Ἐνάλιων Ἀρχαιοτήτων. Τὸ σημαντικότερο ἕως τώρα ἐνάλιο εὕρημα εἶναι βέβαια τὸ «Ναυάγιο τῶν Ἀντικυθήρων» ποὺ φορτωμένο μὲ κάπου τριάντα γλυπτὰ ἦρθε στὸ φῶς τὸ 1900 ἀπὸ τυχαῖο γεγονός, ὅταν Καλύμνιοι σφουγγαράδες τὸ ἐντόπισαν καὶ ἀνέφεραν τὸ εὕρημά τους.

Ἀλλὰ καὶ τὸ 1906 στὰ ἀνοιχτὰ τῆς Μαχντίας, στὴν Τυνησία, ἀνακαλύφθηκε, πάλι τυχαῖα, μεγάλο ναυάγιο φορτωμένο μὲ ἀρχιτεκτονικὰ μέλη καὶ γλυπτά. Εἴκοσι χρόνια ἀργότερα, στὰ νερὰ τοῦ Ἀρτεμισίου θὰ προβάλει τὸ θαυμάσιο χάλκινο ἄγαλμα αὐστηρῆς τεχνοτροπίας ποὺ εἶναι γνωστὸ ὡς Ποσειδῶν ἢ Δίας τοῦ Ἀρτεμισίου καὶ ἔχουμε τὴν τύχη νὰ κοσμεῖ τὸ Ἐθνικό μας Ἀρχαιολογικὸ Μουσεῖο στὴν Άθήνα.

Γενικὰ τὰ χάλκινα ἀγάλματα εἶναι σπάνια ἀφοῦ στὸ διάβα τοῦ χρόνου πολλὰ ἀπὸ αὐτὰ ἐκαταστράφησαν γιὰ νὰ γίνουν κρᾶμα μετάλλων γιὰ κάθε χρήση... Ὁ χριστιανισμός, ἀπὸ τὴ στιγμὴ ποὺ ἀνέλαβε τὰ ἰνία τῆς πολυπόθητης γι᾿ αὐτὸν ἐξουσίας καὶ ἀναγνωρίστηκε ὡς ἡ μοναδικὴ ἐπίσημη θρησκεία, δὲν ἄφησε σὲ χλωρὸ κλαρὶ τὰ ἔργα αὐτά. Θὰ θυμίσουμε μόνο τὸ γεγονὸς πὼς τὸ χρυσελεφάντινο ἄγαλμα τοῦ ναοῦ τοῦ Ὀλυμπίου Διὸς στὴν Ὀλυμπία ποὺ σύρθηκε -κυριολεκτικά- ὡς τὴν Κωνσταντινούπολη καὶ λιώθηκε στὰ ἐκεῖ καμίνια!

Ἔτσι, πολὺ λίγα εἶναι τὰ ἔργα γλυπτικῆς ποὺ μᾶς σώζονται ἂν τὰ συγκρίνει κανεὶς μὲ ὅσα, γιὰ παράδειγμα, μᾶς περιγράφει ὁ περιηγητὴς τοῦ 2ου μ.Χ. αἰώνα Παυσανίας στὸ πολύτιμο ὁδοιπορικό του.

Γενικὰ στὰ νερὰ τῆς Μεσογείου ἔχουν καταγραφεῖ περισσότερες ἀπὸ σαράντα περιπτώσεις παρόμοιων ὑποθαλάσσιων ἀνακαλύψεων. Γνωστὴ εἶναι καὶ ἡ περίπτωση τοῦ «Πολεμιστῆ τοῦ Γκεντὶ» ποὺ πιθανότατα ἀποτελεῖ πρωτότυπο ἔργο τοῦ σπουδαίου γλύπτη Λυσίππου, ποὺ βρῆκαν τυχαῖα ψαράδες καὶ ποὺ παράνομα μεταφέρθηκε στὶς ΗΠΑ. Πρόσφατα μάλιστα στὸ λιμάνι τοῦ Μπρίντιζι ἀνελκύστηκε φορτίο ποὺ εἶχε διασκορπιστεῖ στὴ θάλασσα καὶ ἀποτελούνταν ἀπὸ 150 θραύσματα χάλκινων ἀγαλμάτων, τὰ ὁποῖα χρονολογοῦνται ἀπὸ τὸν 4ο μέχρι τὸν 3ο αἰώνα π.Χ.

 

Ἡ ἀνεύρεση

Κοντὰ στὶς ἀκτὲς τοῦ Ἰονίου ἐκεῖ ποὺ τὰ γαλαζοπράσινα νερὰ γίνονται σκουρόχρωμα, ἕνας χάλκινος βραχίονας προεξεῖχε ἀπὸ τὴν χρυσοκόκκινη ἄμμο καὶ τὰ πρασινωπὰ χαλίκια. Ἦταν 16 Αὐγούστου τοῦ 1972.

Ἕνας δύτης, ὁ Στέφανο Μαριτσίνι ἀνακαλύπτει ἐντελῶς τυχαῖα τὸ πρῶτο ἀπὸ τὰ δύο ἀγάλματα σὲ ἀπόσταση περίπου 300 μέτρων ἀπὸ τὴν παραλία τοῦ Ριάτσε, Μαρίνα. Ἡ Ἐφορεία Ἐνάλιων Ἀρχαιοτήτων ἐνημερώθηκε ἄμεσα καὶ ὕστερα ἀπὸ λίγες μέρες δύο χάλκινα ἀγάλματα ἀνελκυστήκαν ἀπὸ βατραχανθρώπους τῆς ἀστυνομίας τῆς Μεσσήνης.

Τὰ δύο γλυπτὰ εικονίζουν ἕναν νεαρὸ καὶ ἕναν ἐνήλικα καὶ ὀνομάστηκαν, ἀντίστοιχα, Γλυπτὸ Α καὶ Γλυπτὸ Β. Ἀμέσως ἔγινε ἀντιληπτὸ πὼς πρόκειται γιὰ δυὸ σπανιότατα ἑλληνικὰ πρωτότυπα. Πολλοὶ μελετητὲς συμφωνοῦν στὴν χρονολόγηση τοῦ πρώτου, γύρω στὸ 460 π.Χ. καὶ τοῦ δεύτερου περίπου 30 χρόνια ἀργότερα.

Μιλᾶμε βέβαια γιὰ σημαντικότατη ἀρχαιολογικὴ ἀνακάλυψη, ἀλλὰ παράλληλα καὶ γιὰ τὴν ἀπαρχὴ δύσκολων ἐρωτημάτων. Καὶ πρῶτα - πρῶτα, ποῦ εἶναι τὸ ναυάγιο; Οἱ ἔρευνες ποὺ διενεργήθησαν τὴν ἑπόμενη χρονιὰ ἀπὸ ἕναν ἐκ τῶν μεγαλυτέρων Ἰταλῶν ἀρχαιολόγων, τὸν Νίνο Παμπόλια, δὲν κατόρθωσαν νὰ τὸ ἐντοπίσουν. Βρέθηκαν μόνο 28 μολύβδινοι κρίκοι, ποὺ πιθανότατα χρησιμοποιούνταν γιὰ τὰ πανιά, καθὼς καὶ ἕνα ἀκατέργαστο τμῆμα ξύλου, καταφαγωμένο ἀπὸ θαλάσσιους ὀργανισμούς, ποὺ θὰ μποροῦσε νὰ ἀποτελεῖ τμῆμα τῆς καρίνας. Γιὰ τὸν Λαμπόλια, τὰ δυὸ χάλκινα ἀγάλματα πρέπει νὰ ρίχτηκαν στὴ θάλασσα, μαζὶ μὲ ἕνα μέρος τῶν ἰστίων προκειμένου νὰ ἐλαφρύνει κάποιο σκάφος ποὺ κινδύνευε νὰ βυθιστεῖ. Τὸ σκάφος βυθίστηκε πιὸ μακριά ἢ προσέκρουσε στὴν ἀκτή. Γιὰ ἄλλους, τὸ ναυάγιο διαλύθηκε καὶ διασκορπίστηκε στὰ κύματα.

Ἔντονες συζητήσεις ἔχουν ξεσπάσει μεταξὺ τῶν μελετητῶν ἀναφορικὰ μὲ τὴν προέλευση τῶν ἀγαλμάτων καὶ τὴν ταυτότητα τοῦ καλλιτέχνη ἢ τῶν καλλιτεχνῶν ποὺ τὰ δημιούργησαν.

Γίνεται λόγος γιὰ τὸν μεγάλο Φειδία, γιὰ τὴ σχολὴ τοῦ Πραξιτέλους, τοῦ Πυθαγόρα, τοῦ μεγάλου χαλκουργοῦ ἀπὸ τὸ Ρήγιο τῆς Μεγάλης Ἑλλάδας. Ἄλλοι ισχυρίζονται πὼς πρόκειται γιὰ ἀφιερώματα τῶν Ἀργείων στοὺς Δελφοὺς καὶ τὰ ἀποδίδουν στὸν Ἀλκαμένη καὶ στὸν Ἀργεῖο γλύπτη Ἀγελάδα. Παράλληλα ζητεῖται ἡ συνδρομή τῶν μαρτυριῶν τῶν ἀρχαίων συγγραφέων, ὥστε νὰ ἀποδοθοῦν τὰ δυὸ χάλκινα ἀγάλματα στὸν ἕναν ἥ στὸν ἄλλον. Πρὸς τὸ παρόν, πρόκειται γιὰ ἀδιέξοδες ἀντιπαραθέσεις, δεδομένου ὅτι τὸν 5ο αἰώνα π.Χ. στὸν ἑλληνικὸ κόσμο δραστηριοποιοῦνταν χιλιάδες γλύπτες καὶ ὁμάδες ἐργασίας, γιὰ τοὺς ὁποίους οἱ ἀρχαῖοι θεώρησαν σκόπιμο νὰ καταγράψουν κυρίως παράξενες ἱστοριοῦλες ἢ παράδοξα σχετικὰ μὲ τὴν τεχνικὴ δεινότητα λίγων καλλιτεχνῶν.

Τὰ δυὸ χάλκινα ἀγάλματα μεταφέρθηκαν στὴν Φλωρεντία ὅπου ὑπέστησαν μακρὲς ἐπεμβάσεις ἀποκατάστασης. Ἔφτασε αἰσίως τὸ 1980 καὶ μόνο τότε εἶχαν πλέον ὁλοκληρωθεῖ οἱ ἐργασίες, ἔτσι ποὺ ἦρθε ἡ ὥρα καὶ οἱ δυὸ «Πολεμιστὲς τοῦ Ριάτσε», ὅπως ὀνομάστηκαν, ἐκτέθηκαν στὸ κοινό, Σήμερα ὁ ἐπισκέπτης μπορεῖ νὰ θαυμάσει τὰ δυὸ ἀριστουργήματα τῆς ἀρχαίας ἐλληνικῆς γλυπτικῆς στὸ Ἀρχαιολογικό Μουσεῖο τοῦ Ρηγίου τῆς Καλαβρίας (Reggio di Calabria), χῶρο ὅπου καὶ ἐκτίθονται μόνιμα.

 

Τὰ γλυπτὰ

Οἱ δυὸ ἥρωες ἐμφανίζονται μὲ ὅλη τὴν ὀμορφιὰ καὶ τὴ ζωντάνια τους, μὲ τὰ ἔνθετα μάτια ἀπὸ πέτρα καὶ ὑαλοπολτό, τὶς θηλὲς καὶ τὰ χείλη ἀπὸ κόκκινο χαλκό, καὶ τὰ δόντια ἀπὸ ἄργυρο νὰ ἀκτινοβολούν πίσω ἀπὸ τὴ θεατρικότητα καὶ τὸ ἔντονο πάθος ποὺ ἀποπνέουν οἱ μορφές τους, μορφὲς ποὺ ξεπερνοῦν τὸ ὕψος τῶν δύο μέτρων.

Ἐρχόμαστε στὸ 1984, στιγμὴ ποὺ πιὰ καταλάγιασε τὸ μεγάλο κύμα δημοτικότητας τῶν δύο χάλκινων ἀγαλμάτων. Συζητιόταν λοιπὸν τότε νὰ ἀποσταλοῦν στὸ Λὸς Ἄντζελες προκειμένου νὰ ἐκτεθοῦν ἀκεῖ μὲ ἀφορμὴ τοὺς Ὀλυμπιακούς Ἀγῶνες ποὺ φιλοξενούσε ἡ πόλη. Μιὰ ἐπιστημονικὴ ἐπιτροπή, ἐπιφορτισμένη μὲ τὸ καθήκον νὰ ἐκτιμήσει τὴ δυνατότητα μεταφορᾶς τους, ἔδωσε -εὐτυχῶς- ἀρνητικὴ ἀπάντηση, μιὰ καὶ στὸ ἐσωτερικὸ τῶν ἀγαλμάτων βρίσκονται σὲ ἐξέλιξη διαδικασίες διάβρωσης. Τὰ ἀγάλματα περιείχαν ἀκόμα τὸ ἀρχικὸ χυτευτικὸ σύντηγμα ποὺ ἔπλασαν οἱ Ἕλληνες γλύπτες, τὸ ὁποῖο ἀφαιρέθηκε γιατὶ ἐπιδροῦσε στὸ μέταλλό τους.

Ὅλα τὰ παραπάνω ἀναφέρονται σὲ καθαρὰ ἐγκυκλοπαιδικὲς πληροφορίες γύρω ἀπὸ τὰ δύο χάλκινα ἀγάλματα. Ἀλλὰ ποιοὶ μπορεῖ νὰ εἶναι οἱ δυὸ μορφὲς ποὺ εἰκονίζονται πάνω τους. Ὁ ἀκαδημαϊκὸς Χρύσανθος Χρήστου, στὸ βιβλίο του ὑπὸ τὸν τίτλο: Περικλῆς καὶ Ἐφιάλτης. Οἱ ἀνδριάντες τοῦ Ριάτσε ὡς τυραννοκτόνοι, (ἔκδοση τῆς Ἀκαδημίας Ἀθηνῶν 2004) ὑποστηρίζει τὴν ἐκδοχὴ καὶ λέει πὼς πρόκειται γιὰ τὸν Περικλή καὶ τὸν Ἐφιάλτη. Ἄλλοι πάλι μιλοῦν καὶ ἰσχυρίζονται πὼς τὰ δυὸ γλυπτὰ εἰκονίζουν τὸν Μιλτιάδη καὶ τὸν Κόρδο. Ὁ Ἰταλὸς ἱστορικὸς Paolo Moreno ὑποστηρίζει πὼς ἔχουμε νὰ κάνουμε μὲ μορφὲς ἀπὸ τοὺς Ἑπτὰ ἐπὶ Θήβας.

Δὲν μποροῦμε, καὶ δὲν εἴμαστε σὲ θέση νὰ ἀντικρούσουμε τὴν ἐργασία τοῦ κυρίου Χρήστου καὶ τῶν ἄλλων μελετητῶν. Μὲ τὰ χρόνια πιστεύουμε πὼς καὶ ἄλλες ἐργασίες θὰ δοῦν τὸ φῶς καὶ εὐελπιστοῦμε, ἄλλα, νέα εὑρήματα, νὰ ρίξουν φῶς καὶ νὰ ἀποκαλύψουν μυστικὰ ποὺ μέχρι σήμερα παραμένουν ἑρμητικὰ σφραγισμένα.

Ἁπλά, τελειώνοντας τοῦτο τὸ κείμενο θὰ θέλαμε νὰ κάνουμε μιὰ μικρὴ νύξη καὶ νὰ ποῦμε πώς, πιθανόν -λέμε πιθανόν- νὰ μὴν μιλᾶμε γιὰ κάποιους γνωστούς. Ἐξάλλου τί δουλειὰ θὰ εἶχαν τὰ ἀγάλματα Ἑλλήνων πολιτικῶν ἡγετῶν νὰ συρθοῦν στὴν Ἰταλία! Πιθανόν –λέμε πάλι, πιθανόν- ἡ λύση νὰ εἶναι πολὺ ἁπλή. Τόσο ἁπλὴ ποὺ μᾶς διαφεύγει.

Μὲ λίγα λόγια πιστεύουμε πὼς ἔχουμε νὰ κάνουμε μὲ ἕνα ἐρωτικὸ ζευγάρι πολεμιστῶν τοῦ Θηβαϊκοῦ κύκλου, προγόνων τοῦ Ἱεροῦ Λόχου. Ἐραστὴ καὶ ἐρωμένο. Ἕνα ἐρωτικὸ ζευγάρι δύο «ἀγνώστων» Ἕλλήνων πολεμιστῶν. Ἡ ρώμη, τὰ ὄλκιμα, γεμάτα ὑγεία καὶ ἐνέργεια σώματά τους στὰ ὁποῖα ἀποδίδονται λεπτομερῶς μύες, φλέβες, καὶ ὅλα τὰ χαρακτηριστικὰ τῆς ἀνθρώπινης ἀνατομίας, αὐτὸ μᾶλλον ὑποδεικνύουν. Καὶ βέβαια τὸ γεγονὸς πὼς οἱ δυὸ πολεμιστὲς εἰκονίζονταν μὲ πλήρη ἐξολισμὸ: ἀσπίδες, ξίφη, κράνη καὶ δόρατα. Ἀλλὰ ὅλα αὐτὰ γιὰ νὰ τὰ δεῖ κανεὶς καὶ νὰ τὰ ἐντάξει στὴ μελέτη του θὰ πρέπει πρῶτα ἀπ᾿ ὅλα νὰ «βγεῖ» ἀπὸ τὰ ὅρια ποὺ τοῦ παρέχουν οἱ γνώσεις τῶν ἀντίστοιχων περγαμηνῶν -τὶς ὁποῖες «βαρέως» φέρει- καὶ βέβαια νὰ εἶναι ποιητής, -ἂν θέλει νὰ καταλήγει σὲ συμπεράσματα ποὺ θὰ ταρακουνοῦν καὶ ὄχι σὲ «κοινὰ ἀποδεχτὲς» λύσεις...

Διόλου τυχαῖο ποὺ ἀκόμα καὶ σήμερα στὴν Ἑλλάδα δὲν ἔχει τυπωθεῖ σὲ βιβλίο μιὰ μελέτη γιὰ τὴν ὁμοφυλοφιλία στὴν ἀρχαιότητα! Ἐννοοῦμε ντόπια μελέτη καὶ ἔκδοση, γιατὶ ὅ,τι ἔχουμε πάνω σὲ αὐτὸ τὸ θέμα εἶναι μεταφράσεις ξένων μελετητῶν. Συγνώμη ἀλλὰ ξεχάσαμε -ἡ ἡλικία βλέπετε- ὑπάρχει τὸ βιβλίο τοῦ Ἀδώνιδος Γεωργιάδη...

Ἱστορικὴ φωτογραφία ποὺ καταγράφει τὴ στιγμὴ τῆς ἀνέλκυσης (1972).

---

Ἐπιλεκτικὴ Βιβλιογραφία

Γιαλούρης Νικόλαος, Ἀρχαῖα γλυπτὰ - Ἑλληνικὴ Τέχνη, Ἐκδοτικὴ Ἀθηνῶν, Ἀθήνα 1990.

Θουκιδίδου, Ἱστορία, μετ. Φιλ. Παππᾶς, Ἐκδόσεις Ἐπιστημονικὴ Ἑταιρεία τῶν Ἑλληνικῶν Γραμμάτων «Πάπυρος», Ἀθήνα 1954.

Ἱστορία τοῦ Ἑλληνικοῦ Ἔθνους, συλλογικό, τόμ. Α᾿ - Β᾿, Ἐκδοτικὴ Ἀθηνῶν, Ἀθήνα 1990.

Ἰωάννου Ἐρν. Ζεγκίνη, Τὸ Ἄργος διὰ μέσου τῶν Αἰώνων, 3η ἔκδοσις, Ἀθήνα 1996.

Κοκκίνης, Σπύρος, Τὰ Μουσεῖα τῆς Ἑλλάδας, Ἐκδόσεις Βιβίοπωλεῖον τῆς «Ἑστίας», Ἀθήνα 1979.

Κοφινιώτου Ἰωάννου Κ., Ἱστορία τοῦ Ἄργους ἀπὸ τῶν Ἀρχαιοτάτων χρόνων μέχρις ἡμῶν, Ἐν Αθῆναις, Τυπογραφεῖον ὁ «Παλαμήδης» 1892· ἐπανέκδοση ὑπὸ τὸν ἴδιο τίτλο, Ἑκδόσεις Ἐκ Προοιμίου 2008.

Κροντηρᾶ Λήδα, Ἀθήνα τοῦ Περικλῆ, Ἐκδοτικὴ Ἀθηνῶν 1990.

Μπένγκτσον Χέρμαν, Ἱστορίας τῆς Ἀρχαίας Ἑλλάδας, μετ. Ἀνδρέας Γαβρίλης, Ἐκδόσεις Μέλισσα, Ἀθήνα 1979.

Robinson Charles - Alexader & Botsford George - Willis, Ἀρχαία Ἑλληνικὴ Ἱστορία, μετ. Σωτηρίου Ε. Τσιτσώνης, Ἐκδόσεις Μορφωτικὸ Ἵδρυμα Ἐθνικῆς Τραπέζης, Ἀθήνα 2008.

Χρήστου Χρύσανθος Α. Περικλῆς καὶ Ἐφιάλτης. Οἱ ἀνδριάντες τοῦ Ριάτσε ὡς τυραννοκτόνοι, Ἀκαδημία Ἀθηνῶν, Ἀθήνα 2004.

© κειμένου: www.gayekfansi.blogspot.com - μὲ τὴν ἐπιφύλαξη κάθε νομίμου δικαιώματος.

© φωτογραφιῶν: στοὺς φωτογράφους καὶ στὸ Ἀρχαιολογικό Μουσεῖο τοῦ Ρηγίου τῆς Καλαβρίας (Reggio di Calabria).

«Mephisto» τοῦ Klaus Mann

 

Τὸ Μεφίστο τοῦ Κλάους Μὰν κυκλοφορεῖ σὲ νέα μετάφραση ἀπὸ τὶς Ἐκδόσεις Ἕρμα

Ὁ Κλάους Μὰν (Klaus Mann) ἔγραψε τὸ ἔργο Μεφίστο (Mephisto) τὸ 1936, τρία χρόνια δηλαδὴ μετὰ τὴν ἀνάλυψη τῆς ἐξουσίας ἀπὸ τὸν Χίτλερ καὶ τοὺς ναζί. Τὸ ἔργο ἐκδόθηκε γιὰ πρώτη φορὰ τὸν ἴδιο χρόνο ἀπὸ τὸν ἐκδοτικὸ οἴκο «Κβέριντο», στὸ Ἄμστερνταμ καὶ μάλιστα στὰ γερμανικά.

Ἀκολούθησαν μεταφράσεις του σὲ πολλὲς γλῶσσες, μέχρι σήμερα ἔντεκα συνολικά. Στὴ Γερμανία κυκλοφόρησε γιὰ πρώτη φορὰ τὸ 1956 ἀπὸ τὸν ἐκδοτικὸ οἴκο «Ἀνασυγκρότηση», στὸ Ἀνατολικό Βερολίνο. Ἀκολούθησαν δίκες ἀφοῦ ὁ Πέτερ Γκόρσκι, θετὸς γιὸς καὶ κληρονόμος τοῦ ἡθοποιοῦ Γκούσταβ Γκρύντγενς, -ποὺ ἀποτελεῖ καὶ τὸν μυθιστορηματικὸ ἥρωα τοῦ ἔργου- ὑπέβαλλε μήνυση καὶ ζητοῦσε τὴν ἀπαγόρευση τῆς κυκλοφορίας τοῦ ἔργου. Στὴ Δυτικὴ Γερμανία κυκλοφόρησε μόλις τὸ 1981 ἀπὸ τὸν ἐκδοτικὸ οἴκο «Rowohlt», χωρὶς νὰ λείψουν καὶ ἐκεῖ οἱ δικαστικοὶ ἀγῶνες ἐναντίον του. Περισσότερα γιὰ τὴ δικαστικὴ μάχη, γνωστὴ ὡς «Δίκη τοῦ Μεφίστο», ἀλλὰ καὶ γιὰ τὸν Κλάους Μὰν ὁ ἀναγνώστης μπορεῖ νὰ βεῖ στὸ ἀφιέρωμά μας στὸν συγγραφέα (κλὶκ ἐδῶ).

Τὸ μυθιστόρημα τοῦ Κλάους Μὰν Μεφίστο, κυκλοφόρησε στὴ χώρας τὸ 1982 ἀπὸ τὶς ἐκδόσεις Εὐρωεκδοτική, μὲ τίτλο: Μεφίστο - Μυθιστόρημα μιᾶς καριέρας, σὲ εἰσαγωγὴ καὶ μετάφραση τοῦ Α. Ἡλιόπουλου. Τριανταεπτὰ χρόνια μετὰ τὴν πρώτη κυκλοφορία του, τὸ ἐμβληματικὸ ἔργο τοῦ Κλάους Μὰν κυκλοφορεῖ καὶ πάλι στὴ γλώσσα μας ἀπὸ τὶς Ἐκδόσεις Ἕρμα, σὲ μετάφραση τῆς Σοφίας Αὐγερινοῦ.

Στὸ ὀπισθόφυλλο τῆς νέας ἔκδοσης διαβάζουμε:

Τὸ Μεφίστο τοῦ Κλάους Μάν, δημοσιευμένο τὸ 1936, ἐντάσσεται πλέον στὰ κλασικὰ ἔργα τῆς γερμανικῆς λογοτεχνίας τοῦ Μεσοπολέμου. Ἐμπνευσμένο ἀπὸ τὸν γνωστό μύθο τοῦ Φάουστ, τὸ Μεφίστο αποτελεῖ τὴν προκλητικὴ τοιχογραφία μιᾶς ἔντονης καὶ ταραχώδους ἐποχῆς, ποὺ ὁδήγησε τελικὰ στὴν ἐπικράτηση τοῦ ναζισμοῦ.

Ὁ Χέντρικ Χέφγκεν, ἕνας πολὺ ταλαντοῦχος καὶ φιλόδοξος ἠθοποιὸς τοῦ θεάτρου στὴ Γερμανία τῆς Δημοκρατίας τῆς Βαϊμάρης, ὑπέρμαχος τῆς ἐλευθερίας καὶ τῶν σοσιαλιστικῶν ἰδεῶν, ἔχει ἕναν καὶ μοναδικὸ στόχο: νὰ διαπρέψει στὰ μεγάλα θέατρα τῆς Γερμανίας, καὶ ἰδιαίτερα στὴ σκηνὴ τοῦ Βερολίνου. Ἡ ἄνοδος, ὅμως, τοῦ Χίτλερ στὴν ἐξουσία καὶ ἡ συνακόλουθη ροὴ τῶν γεγονότων θέτει σὲ δοκιμασία τὰ ὅρια καὶ τὶς ἀντοχές του. Ὁ Χέφγκεν ἀρχίζει σταδιακὰ νὰ ἀπαρνεῖται τὶς ἰδέες του καὶ τὰ ἀγαπημένα του πρόσωπα καὶ συνομολογεῖ μὲ τὸ Κακό. Ἡ ματαιοδοξία του ὑπερισχύει τῶν πάντων. Ὅμως, οἱ ἠθικές συνέπειες τῆς προδοσίας του τὸν κατατρύχουν, μετατρέποντας τὸ ὄνειρο σὲ ἕναν φρικτὸ ἐφιάλτη.

Ἡ σχέση τέχνης καὶ πολιτικῆς, ἐξουσίας καὶ ἠθικῆς, οἱ κοινωνικὲς καὶ ἱστορικὲς προϋποθέσεις ποὺ ἔκαναν δυνατὴ τὴν ἐπικράτηση τοῦ ὁλοκληρωτισμοῦ καὶ τὸ δριμὺ «κατηγορῶ» ἐναντίον του εἶναι μερικὰ ἀπὸ τὰ θέματα μὲ τὰ ὁποῖα ἀναμετρᾶται ὁ Κλάους Μὰν στὸ Μεφίστο. Ἀρκετοὶ ἥρωες τοῦ ἔργου παραπέμπουν σὲ ὑπαρκτὰ πρόσωπα, γεγονὸς ποὺ δημιούργησε πολλὲς ἀντιδράσεις καὶ τὴν περίφημη «Δίκη τοῦ Μεφίστο», τὴ γνωστότερη λογοτεχνικὴ δίκη στὴ μεταπολεμικὴ Γερμανία.

«Πιστεύω εἰλικρινὰ ὅτι ὁ Κλάους Μὰν ἦταν ἀπὸ τοὺς πιὸ ταλαντούχους συγγραφεῖς τῆς γενιᾶς του, ἴσως καὶ ὁ καλύτερος ἀπ' ὅλους...»

Τόμας Μαν

---

Ἀφιέρωμα τοῦ blog στὸν Κλάους Μὰν: Κλὶκ ἐδῶ

Θερμὲς εὐχὲς γιὰ Καλὴ Χρονιά...!!

"Tom of Finland", a film by Dome Karukoski

Tom of Finland, μιὰ ταινία τοῦ Ντὸμ Καρουκόσκι

Οἱ Φινλανδία, χώρα ποὺ αὐτοανακυρίχτηκε ἀνεξάρτητο κράτος μόλις τὸ 1917, μέσα στὴ σύγχυση ποὺ ἔφερε ἡ Ὀχτωβριανὴ ἐπανάσταση, ἔχει νὰ ἐπιδείξει μιὰ ἱστορία σύντομη –κάπου 700 ἐτῶν– ἀφοῦ οἱ μογγολικῆς καταγωγῆς Φίννοι, λαὸς ποὺ ἐγκαταστάθηκε ἐκεῖ ἐρχόμενος ἀπὸ τὴν περιοχὴ τοῦ Καυκάσου τὸν 11ο αἰώνα, καὶ ἀπὸ τὸν ὁποῖο ἀποτελεῖται σήμερα ὴ Φινλανδία, ἔδωσαν τὸ ὄνομά τους στὴ χώρα. Τὸ 1901 ἔγινε ὁ μεγάλος ξεσηκωμὸς τῶν Φινλανδῶν ποὺ χτύπησαν ἀνηλεῶς τοὺς Ρώσους, οἱ ὁποῖοι πανικόβλητοι τοὺς ἀφαίρεσαν τὸ Σύνταγμα ποὺ τοὺς ἔχαν δώσει. Ἀκολούθησε μάλιστα καὶ νέα κλιμάκωση καὶ ἔνταση τὸ 1905.

Τὸ 1939, καθὼς ὁ Β᾿ Παγκόμιος Πόλεμος ἦταν πρὸ τῶν πυλῶν, οἱ Σοβιετικοὶ πιὰ καὶ ὄχι οἱ Ρῶσοι, ζητοῦν ἀπὸ τοὺς Φινλανδοὺς νὰ τοὺς παραχωρήσουν ἐδάφη προκειμένου νὰ ἐγκαταστήσουν τὶς στρατιωτικές τους βάσεις. Οἱ Φινλανδοὶ ὅμως ἀρνοῦνται, ἔτσι οἱ Σοβιετικοὶ εἰσβάλλουν στὴ Φινλανδία καὶ τῆς ἐπιβάλλουν μιά –εὐνοϊκὴ γι᾿ αὐτήν– συνθήκη εἰρήνης. Καὶ ἐρχόμαστε στὸ 1941, χρονιὰ ποὺ οἱ Φινλανδοὶ συμμαχοῦν μὲ τὸν Χίτλερ καὶ εἰσβάλλουν στὴ Ρωσία. Ἡ ἥττα ὅμως τῆς ναζιστικῆς Γερμανίας ἀποτελεῖ, οὐσιαστικά, καὶ ἢττα τῆς Φινλανδίας, ποὺ θὰ ἀναγκαστεῖ, μετὰ τὸ πέρας τοῦ πολέμου νὰ ἐκχωρίσει στὴ ΕΣΣΔ τὰ ἀμφισβητούμενα ἐδάφη.

Ἡ παραπάνω συντομότατη ἀναφορά μας στὴν πρόσφατη ἱστορία τῆς Φινλανδίας ἀποτελεῖ καὶ ἕνα κομβικὸ σημεῖο προκειμένουνὰ δοῦμε τούτη τὴν ταινία, ἀφοῦ ἡ ἴδια ἡ ταινία τοποθετεῖται ἱστορικά, καὶ γενικὰ θὰ λέγαμε πὼς δὲν ἀγνοεῖ τὸ ἱστορικὸ πλαίσιο, πράγμα ποὺ συστηματικὰ βλέπουμε νὰ κάνουν ἀρκετὲς ταινίες τώρα πιά.

Ὁ Τούκο Λαακσόνεν (Touko Laaksonen), ὅπως ἦταν τὸ πραγματικό του ὄνομα –τὸ Tom Of Finland ἦταν τὸ καλλιτεχνικὸ ψευδώνυμο ποὺ ἐπέλεξε προκειμένου νὰ δημοσιεύσει τὸ ἔργο του– γεννήθηκε στὶς 8 Μαΐου τοῦ 1920, τρία χρόνια δηλαδὴ ἀφότου ἡ Φινλανδία αὐτοανακυρίχτηκε ἀνεξάρτητο κράτος. Ἡ οἰκογένειά του ἦταν μιὰ μεσοαστικὴ οἰκογένεια δασκάλων. Περισσότερα γιὰ τὴ βιογραφία τοῦ Tom Of Finland ὁ ἀναγνώστης μπορεῖ νὰ διαβάσει στὸ σχετικὸ ἀφιέρωμα τοῦ blog: (κλὶκ ἐδῶ).

Ὁ σκηνοθέτης Ντόμε Καρουκόσκι, εὔστοχα θὰ ἔλεγε κανείς, ἑστιάζει στὶς ἀπαγορεύσεις καὶ στὸ ἀνομολόγητο τῆς ὁμοερωτικῆς σεξουαλικῆς ἐπιθυμίας, ἀλλὰ καὶ στὸ γεγονὸς πὼς ἡ τέχνες ποὺ ἔχουν ὡς θεματική τους τέτοιες μορφὲς σεξουαλικότητας δὲν ἦταν μπορετὸ νὰ βροῦν τὸ δρόμο τους, προκειμένου νὰ συναντηθοῦν μὲ τὸ κοινό τους.

Ἡ ταινία, ἂν καὶ μᾶς παρουσιάζει τὴ στρατιωτικὴ περίοδο τοῦ Τοῦκο, τὴν περίοδο δηλαδὴ ποὺ ὑπηρέτησε τὴ στρατιωτική του θητεία, ἀρνῆται νὰ μᾶς ξεκαθαρίσει πὼς ὁ Τοῦκο ὑπηρετοῦσε στὸ πλευρὸ τῶν ναζί –καθ᾿ ὅλη τὴ διάρκειά της δὲν βλέπουμε οὔτε ἕναν ἀγκυλωτὸ σταυρό- μαχόμενος γιὰ ἕναν κόσμο ποὺ θὰ κυριαρχεῖ ὁ ὁλοκληρωτισμὸς καὶ ὁ φασισμός. Καὶ γνωρίζουμε βέβαια τὸ πῶς ἡ ναζιστικὴ Γερμανία τοῦ Χίτλερ φέρθηκε στοὺς ὁμοφυλόφιλους, συγκεντρώντάς τους στὰ στρατόπεδα τοῦ θανάτου, φορώντας τους τὸ ρὸζ τρίγωνο...

 Ἀπὸ τὴν ἄλλη, μπορεῖ νὰ ἱσχυριστεῖ κανεὶς πώς, οὐσιαστικά, οὔτε καὶ ὁ ἴδιος ὁ Τοῦκο γνώριζε γιατὶ μάχονταν... καὶ σίγουρα ἀγνοοῦσε τὶς ναζιστικὲς ἐκκαθαρίσεις καὶ τὴ θανάτωση χιλιάδων ὁμοίων του, ἀλλὰ καὶ Ἑβραίων καὶ κομμουνιστῶν στὰ στρατόπεδα συγκέντρωσης. Ὰὐτὸ ἀκριβῶς ἐξυπηρετεῖ δραματουργικὰ καὶ τὸ γεγονὸς ποὺ τὸν στοιχειώνει· τὸ ὅτι σκότωσε ἐν ψυχρῶ ἕναν ὄμορφο Ρῶσο ἀλεξιπτωτιστή, τὴ στιγμὴ ποὺ αὐτὸς προσγειώθηκε, ἀπρόσμενα, μπρός του. Ὅμως ὁ πόλεμος δὲν γνωρίζει ἀπὸ συναισθηματισμούς. Μᾶς τὸ μαρτυράει ὸ Ποιητὴς τῶν Ποιητῶν, ὁ Ὅμηρος, ὅταν μᾶς λέει πὼς ὅλους τοὺς θερίζει ὁμοίως!

Ἐπιπλέον, σεναριογράφοι καὶ σκηνοθέτης ἀφήνουν ἀπέξω ἀπὸ τὴν ταινία τους τὴν φετιχιστικὴ ἐμμονὴ τοῦ Τοῦκο στὸ ναζισμό, ἀφοῦ σχεδὸν ὅλο τὸ ἔργο του φλερτάρει –εἰδωμένο ἀπὸ εἰκαστικὴ ἀπεικονιστικὴ γλώσσα πάντα– μὲ τὰ ἔργὰ τοῦ ναζισμοῦ – πέραν τοῦ γεγονότος ὅτι ὑιοθέτησε τὴ ναζιστικὴ ἀμφίεση καὶ στὸν κοινωνικό του βίο. Νὰ θυμήσουμε ἐν τάχη τὶς ἐκθέσεις παραστατικῆς ζωγραφικῆς ποὺ προωθοῦσε τὸ ναζιστικὸ καθεστῶς τοῦ Χίτλερ, παρουσιάζοντας παράλληλα ἐκθέσεις μὲ ἔργα μοντέρνων κινημάτων, ὅπως ὁ ἐξπρεσιονισμός, ὑπὸ τὸν τίτλο Ἐκφυλλισμένη Τέχνη. Ἀρνοῦνται ἐπίσης καὶ ἀποφεύγουν νὰ ἑρνημεύσουν, νὰ τονίσουν καὶ νὰ δείξουν τὴν καλλιτεχνικὴ τρέλλα, τὴν προκλητικότητα, κυρίως ὅμως τὸν ἄκρατο, τολμηρὸ ἐρωτισμὸ τῶν σχεδίων τοῦ Τοῦκο.

Ὁ σκηνοθέτης Ντόμε Καρουκόσκι, μὲ ἐπιμονὴ ὅμως, ἑστιάζει στὶς ἀνώνυμες, γρήγορες καὶ ἀγχωτικὲς συνευρέσεις τῶν ὁμοφυλόφιλων ποὺ πραγματοποιοῦνται σὲ πάρκα, τουαλέτες καὶ λέσχες, πάντα κάτω ἀπὸ τὸν φόβο μιᾶς ἀστυνομικῆς ἐφόδου, ἀλλὰ καὶ στὸ γεγονὸς τῆς δυσκολίας/ἀπαγόρευσης τῆς δημοσίευσης τῶν τολμηρῶν σχεδίων τοῦ συνεσταλμένου ἀλλὰ συνειδητοποιημένου καὶ παραγωγικότατου Τοῦρο, μέχρι τὴ στιγμὴ ποὺ αὐτὰ θὰ ἔρθουν στὴν Ἀμερική, ἡ ὁποία θὰ τὸν δοξάσει καὶ θὰ τὸν τοποθετήσει στὸ ψηλότερο βάρθρο τῆς gay εἰκονογραφίας. Ἐδῶ ἔγκειται τὸ ἐπιτυχημένο κομμάτι τῆς ταινίας του.

Ἀπὸ τὴ συννεφιασμένη, ὁμιχλώδη Φιλανδία, ὁ Τόμ, τώρα πιά, θὰ βρεθεῖ στὸν ξάστερο, καταγάλανο οὐρανὸ τῆς Ἀμερικῆς καὶ μετὰ ἀπὸ χρόνια ἀσφυξίας θὰ ἀναπνεύσει τὸν ἐλεύθερο ἀέρα της. Ὁ Τὸμ στάθηκε τυχερὸς μιὰ καὶ τὸ 1962 τὸ Ἀνώτατο Δικαστήριο ἀποποινικοποίησε τὸ ἀνδρικὸ γυμνό· ἀποφάνθηκε δηλαδὴ πὼς καλλιτέχνες ὁπως ὁ Τὸμ ἀλλὰ κυρίως φωτογράφοι μποροῦν νὰ δημοσιεύουν ἐλεύθερα φωτογραφίες καὶ σχέδια γυμνῶν ἀντρῶν, ἀφοῦ κάτι τέτοιο δὲν θεωροῦνταν ἄσεμνο πιά! Ἔτσι ἡ ζήτηση γιὰ δουλειὲς μὲ αὐτὴ τὴ θεματικὴ αὐξήθηκαν ἀπὸ περιοδικὰ ὅπως τὸ Beefcake.

Μέσα στὰ ἑπόμενα χρόνια τῆς δεκαετίας τοῦ ᾿70, μιὰ σειρὰ ἐκθέσεων στὸ Λὸς Ἄντζελες, Σὰν Φρανσίσκο καὶ Νέα Ὑόρκη, ἔκανε γνωστὸ τὸν ντροπαλὸ καλλιτέχνη τοῦ Ἐλσίνκι.

Ὅμως ἡ μοίρα δὲν ἔχει πεῖ τὸν τελευταῖο της λόγο, ἔτσι ὁ Τὸμ θὰ βρεθεῖ μέσα στὸν κυκλώνα τῆς ἐπιδημίας τοῦ αἰώνα, ποὺ ἀρχικὰ χτυπᾶ σκληρὰ τοὺς ὁμοφυλόφιλους στὶς πόλεις τῆς Ἀμερικῆς ἀλλὰ καὶ τὸ φιλικό του περιβάλλον, καὶ θὰ κατηγορηθεῖ πὼς μὲ τὰ χαρούμενα, ἐλεύθερα καὶ ἡδονιστικὰ σκίτσα του ἔφερε τὴ χαλάρωση τῶν ἠθῶν καὶ τὴν ἄρση τῆς ἐγκράτιας. Λὲς καὶ αὐτὰ περίμεναν οὶ Ἀμερικανοί!!

Ὅμως ὁ διαμορφωμένος ἀπὸ τὰ ἀσφυκτικὰ ἐρωτικὰ ἤθη, ἀρχικὰ συνεσταλμένος Τόμ, τώρα γνωρίζει γιατί πρέπει νά συνεχίσει νὰ σχεδιάζει τὶς «ἱερὲς» εἰκόνες του, ἀπτόητος...

Ἡ ταινία ἀποτελοῦσε τὴν ἐπίσημη συμμετοχὴ τῆς Φνιλανδίας στὰ Ὄσκαρ, χωρὶς νὰ τιμηθεῖ μὲ τὸ πολυπόθητο, χρυσὸ ἀγαλματίδιο.

Στοιχεῖα τῆς ταινίας:

Σκηνοθεσία: Ντὸμ Καρουκόσκι (Dome Karukoski)

Σενάριο: Ἀλέκσι Μπάρντι (Aleksi Bardy) κ.ἄ.

Φωτογραφία: Λάσε Φρανκ (Lasse Frank)

Μοντάζ: Χάρι Γλόνεν (Harri Ylönen)

Μουσική: Χίλντουρ Γκουοναντότιρ (Hildur Guðnadóttir)

Πρωταγωνιστούν: Πέκα Στρανγκ (Pekka Strang), Λόρι Τίκανεν (Lauri Tilkanen), Τζέσικα Γκραμπόφσκι (Jessica Grabowsky), κ.ἄ.

Διάρκεια: 116 λεπτά

Παραγωγή: Ἀλέκσι Μπάρντι, Μίια Χααβίστο (Miia Haavisto), Ἀνίκα Σάκσντορφ (Annika Sucksdorff)

Διανομή: Trianon Filmcenter

Χώρα: Φινλανδία, 2017

---

© κειμένου: www.gayekfansi.blogspot.com - μὲ τὴν ἐπιφύλαξη κάθε νομίμου δικαιώματος.

© φωτογραφιῶν: στὶς ἑταιρεῖες παραγωγῆς καὶ διανομῆς.

 

 

 

 

 

 

 

«Ὕμνος στὸν κῶλο», ἕνα ποίημα ἀγνώστου ποιητῆ

Ὕμνος στὸν κῶλο

Ὧ κῶλε, καπετάνιε τῶν ψωλών(ε)

ἐσὺ ποὺ τροφαντὸς προβάλλεις

τρέμεις στὸ κάθε βῆμα τῶν ποδιών(ε)

καὶ δὲν ἀργεῖς ποτέ σου νὰ στροφάρεις.

Σένα σοῦ πρέπουν γιασεμιὰ καὶ ρόδα

σένα σοῦ πρέπουν τὰ πολλὰ καὶ τὰ μεγάλα

τὶ σέρνεις ἅμαξα χωρὶς τὴ ρόδα

νεόψητο λαγήνι ἀπὸ καμίνι, πλῆρες γάλα!

Σένα βαφτίζω βασιλιά μου,

σένα θὰ προσκυνῶ αὐγὴ καὶ βράδυ

τὴ χάρη σου γιὰ νἄχω ἄρχοντά μου

κι ἕνα σου γνέψιμο καὶ χάδι.

Τώρα σ᾿ ἀφήνω, ἀνασαιμιὰ τοῦ δυόσμου

νὰ ξεσηκώσεις σκέλη τριχωμένα,

τραγούδι ἐσὺ τοῦ Ἀπάνου Κόσμου

κι ἂν θέλεις, δώσε χάρη καὶ σὲ μένα!

---

Τὸ ποίημα βρέθηκε σὲ συρτάρι μὲ τὴν ἐρώτηση: Δύναται νὰ ἐκδωθῇ;

Εὐχαριστῶ τὸν φίλο Παναγιώτη Κ., κληρονόμο τοῦ ποιητῆ, γιὰ τὴν εὐγενικὴ παραχώρηση τοῦ ποιήματος, καὶ σέβομαι τὴν ἐπιθυμία του γιὰ τήν -πρὸς τὸ παρόν- διατήρηση τῆς ἀνωνυμίας τοῦ ποιητῆ· κληρονόμος στὸν ὁποῖο καὶ ἀνήκουν τὰ πνευματικὰ δικαιώματα (©) τοῦ παρόντος ποιήματος.

Ἀπαγορεύεται ἡ ἀναδημοσίευση, ἡ ἀναπαραγωγή, ὁλική, μερικὴ ἢ περιληπτική ἢ κατά παράφραση ἢ διασκευή καὶ ἀπόδοση τοῦ περιεχομένου του παρόντος ἔργου μὲ ὁποιοδήποτε τρόπο, χωρίς προηγούμενη συνεννόηση μαζί μας.

«Δὲν εἶμαι ὁ νέγρος σου» (I Am Not Your Negro) τοῦ Τζέιμς Μπόλντουιν (James Baldwin)

«Δὲν εἶμαι ὁ νέγρος σου» (I Am Not Your Negro) τοῦ Τζέιμς Μπόλντουιν (James Baldwin) κυκλοφορεῖ ἀπὸ τὶς Ἐκδόσεις Πόλις

Ὁ Ἀφρο-Αμερικανὸς μυθιστοριογράφος / δοκιμιογράφος καὶ μαχητὴς τῶν δικαιωμάτων τῶν Νέγρων, Τζέιμς Μπόλντουιν (James Baldwin) ἔφυγε ἀπὸ τὸν μάταιο τοῦτο κόσμο τὸ 1987. Τὰ τελευταῖα χρόνια τῆς ζωῆς του σχεδιαζε ἕνα βιβλίο βασισμένο σὲ τρεῖς φίλους του ποὺ ἦταν οἱ βασικοὶ πυλῶνες τοῦ κινήματος γιὰ τὰ πολιτικὰ δικαιώματα τῶν Νέγρων τῆς Ἀμερικῆς. Τρεῖς μεγάλες μορφὲς ποὺ καὶ οἱ τρεῖς τους δολοφονήθηκαν. Μιλᾶμε γιὰ τοὺς Μέντγκαρ Ἔβερς, Μάλκολμ Χ καὶ Μάρτιν Λοῦθερ Κίνγκ.

Ὁ Μπόλντουιν δὲν πρόλαβε νὰ ὁλοκληρώσει τὸ βιβλίο του. Τὸ πρόλαβε ὁ μαυρο-Χάροντας -γιὰ νὰ θυμηθοῦμε καὶ τὸν χαρακτηρισμὸ τοῦ Χάροντα στὰ μοιρολόγια μας.

Τὸ 1917 ὁ σκηνοθέτης Ραουλ Πὲκ (Raoul Peck) γύρισε τὴν ταινία τεκμηρίωσης Δὲν εἶμαι ὁ νέγρος σου βασισμένος στὶς σημειώσεις, στὶς συνεντεύξεις καὶ γενικὰ στὰ κεὶμενα ποὺ ὁ Μπόλντουιν εἶχε προλάβει νὰ γράψει πρὶν πεθάνει γύρω ἀπὸ αύτὸ του τὸ ἀνολοκλήρωτο πόνημα. Βασιζόμενος σὲ ὅλα αὐτὰ ἔγραψε τὸ σενάριο καὶ γύρισε τὴν ταινία. Μιὰ ταινία ποὺ κυκλοφόρησε τὸ 2017 μὲ μεγάλη ἐπιτυχία.

Ἐν συνεχείᾳ ἡ ταινία ἔγινε βιβλίο, βιβλίο μὲ κείμενα τοῦ Μπόλντουιν ἀλλὰ καὶ ἕνα βιβλίο ποὺ άποτελεῖ μιὰ θαυμάσια εἰσαγωγὴ στὸ ἔργο του, ἀφοῦ, ὅπως διαβάζουμε καὶ στὸ ὀπισθόφυλλο τοῦ βιβλίου, ἀποτελεῖ: Ἕνα ταξίδι στὸν χρόνο, ποὺ ἀποκαλύπτει τὴν τραγικὴ και βαθιὰ ἀνθρώπινη ματιὰ τοῦ Μπόλντουιν πάνω στὴν ἱστορία τῶν φυλετικῶν διακρίσεων στὶς ΗΠΑ καὶ στὸ κίνημα χειραφέτησης τῶν μαύρων.

---

Ἀφιέρωμα τοῦ blog στὸν Τζέιμς Μπόλντουιν: Κλὶκ ἐδῶ