Τρίτη, 15 Νοεμβρίου 2016

κάλαν σελάνναν (...γιὰ τὴν ἔκπαγλη σελήνη)







Ἄστερες μὲν ἀμφὶ κάλαν σελάνναν
αἶψ ἀπυκρύπτοισι φάεννον εἶδος,
ὄπποτα πλήθοισα μάλιστα λάμπῃ
        γᾶν [ἐπὶ πᾶσαν]
    ...     ἀργυρία   ...


κι ὁσ’ ἄστρα γύρω βρίσκονται στὴν ἔκπαγλη σελήνη.
παρευθὺς τὸ φωτεινό τους πρόσωπο
κρύβουν κάθε φορὰ ποὺ ἐκείνη,
ὁλόγιομη, καταλάμπει τὴ γῆ
τὴ σκοτεινή ἀνεβαίνοντας
� ἀσημοκαπνισμένη.


            ****


Δέδυκε μὲν ἀ σελάννα καὶ Πληίαδες·
μέσαι δὲ νύκτες, παρὰ δ᾽ ἔρχετ᾽ ὤρα·
ἔγω δὲ μόνα κατεύδω � ἀλγεσίδωρος �
μυθόπλοκος � Ἔρος δ' ἐτίναξέ μοι φρένας
ὠς ἄνεμος κὰτ ὄρος δρύσιν ἐμπέτων.


γρήγορα ἡ ὥρα πέρασε· μεσάνυχτα κοντεύουν·
πάει τὸ φεγγάρι πάει κι ἡ Πούλια βασιλέψανε·
καὶ μόνο ἐγὼ κείτομαι δῶ μονάχη
κι ἔρημη � ὁ Ἔρωτας ποὺ βάσανα μοιράζει
ὁ Ἔρωτας ποὺ παραμύθια πλάθει �
μοῦ ἄρπαξε τὴν ψυχή μου καὶ τὴν τράνταξε
ἴδια καθὼς ἀγέρας ἀπὸ τὰ βουνά
χυμάει μέσα στοὺς δρῦς φυσομανώντας.




Σαπφώ, μετάφραση: Ὀδυσσέα Ἐλύτη., ἐκδόσεις Ἰκαρος.
ΦΩΤΟ: ΑΠΕ-ΜΠΕ

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου