Τετάρτη, 4 Δεκεμβρίου 2019

Ἕνα ποίημα τοῦ Ναπολέοντα Λαπαθιώτη




 
 



ΣΟΥ ΕΙΧΑ ΔΟΣΜΕΝΗ
Σοῦ εἶχα δοσμένη τὴν ἀναπνοή μου, μόνο καὶ μόνο γιατὶ μοῦ τὴ ζήτησες.
Σοῦ εἶχα δοσμένο τὸ αἷμα τῆς καριδιᾶς μου: ἦταν χειμώνας, δὲν ὑπῆρχαν ρόδα –και σὺ ἀγαποῦσες τ᾿ ἄλικα ρόδα.
Σοῦ εἶχα δοσμένη κι ὅλη μου τὴ σάρκα, γιὰ νὰ κάνεις ὅ,τι σὺ νομίζεις.
Ἐσὺ τί μοὔχες δώσει γιὰ ὅλ᾿ αὐτά;
Μοῦ εἶχες τάξει μόνο ἕνα χαμόγελο· ὅμως κι αὐτὸ τὸ περιμένω ἀκόμα.
(Δὲ λέω πὼς μοὔχες τάξει τὴν καρδιά σου: τέτοιο μεγάλο δῶρο, νὰ σοῦ πῶ, δὲν τ᾿ ἀπαιτῶ καὶ δὲν τὸ περιμένω –ποτὲ κανεὶς δὲν δίνει ὅ,τι ἔχει...)
Ναπολέων Λαπαθιώτης





Πρώτη δημοσίευση στὸ περιοδικὸ Μπουκέτο, 27 Ἀπριλίου 1927.



Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου