Ἕνα ποίημα τοῦ Ναπολέοντα Λαπαθιώτη

 

 

ΣΟΥ ΕΙΧΑ ΔΟΣΜΕΝΗ

Σοῦ εἶχα δοσμένη τὴν ἀναπνοή μου, μόνο καὶ μόνο γιατὶ μοῦ τὴ ζήτησες.

Σοῦ εἶχα δοσμένο τὸ αἷμα τῆς καριδιᾶς μου: ἦταν χειμώνας, δὲν ὑπῆρχαν ρόδα –και σὺ ἀγαποῦσες τ᾿ ἄλικα ρόδα.

Σοῦ εἶχα δοσμένη κι ὅλη μου τὴ σάρκα, γιὰ νὰ κάνεις ὅ,τι σὺ νομίζεις.

Ἐσὺ τί μοὔχες δώσει γιὰ ὅλ᾿ αὐτά;

Μοῦ εἶχες τάξει μόνο ἕνα χαμόγελο· ὅμως κι αὐτὸ τὸ περιμένω ἀκόμα.

(Δὲ λέω πὼς μοὔχες τάξει τὴν καρδιά σου: τέτοιο μεγάλο δῶρο, νὰ σοῦ πῶ, δὲν τ᾿ ἀπαιτῶ καὶ δὲν τὸ περιμένω –ποτὲ κανεὶς δὲν δίνει ὅ,τι ἔχει...)

Ναπολέων Λαπαθιώτης

---

Πρώτη δημοσίευση στὸ περιοδικὸ Μπουκέτο, 27 Ἀπριλίου 1927.